(บุรุษผู้ยิ่งใหญ่คือดาวตกที่พร้อมลุกไหม้ เพื่อให้แสงสว่างกับโลก)
(นโปเลียน โบนาปาร์ต)
(ในความโกลาหลของการปฏิวัติรัสเซีย บัลเลต์ดูเหมือนจะถูกลิขิตให้สูญสิ้น)
(มันเคยมีความเกี่ยวข้อง กับชนชั้นสูงมายาวนาน)
(ความอยู่รอดของบัลเลต์ ขึ้นอยู่กับคนไม่กี่คน)
(ที่มองว่ามันมีบทบาทในโลกใหม่)
(แต่พวกเขามีแรงจูงใจต่างกัน)
(บ้างมองว่าเป็นการอนุรักษ์ ประเพณีวัฒนธรรมอันโดดเด่นของรัสเซีย)
(บ้างมองมันเป็นพาหนะทางการเมือง เพื่อโฆษณาชวนเชื่อให้โซเวียต)
(ในรูดอล์ฟ นูเรเยฟ วัฒนธรรมและการเมือง ปะทะกันอย่างน่าตื่นตา)
(การแผ่อำนาจของโซเวียต อาจส่งผลร้ายก็เป็นได้)
(แม่และพี่สาวของนูเรเยฟ)
มีบางสิ่งที่อยู่ในภูมิหลังของชาวรัสเซียทุกคน
(สารบรรณเสียง: เซอร์เยฮูดิน เมนูฮิน นักไวโอลิน)
ไม่ว่าจะเป็นชาวยิว หรือชาวตาร์ตาร์ หรือลูกผสม
นั่นคือการทำให้สถานการณ์เกินจริง
ทำให้มีอำนาจมากขึ้น
รุนแรงมากขึ้น
ซึ่งอาจเกิดจากข้อเท็จจริงที่ว่า
พวกเขาใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก
มาตลอดเวลาหลายร้อยปี
ท่ามกลางหิมะกับโคลน
และราวกับถูกยึดตรึงไว้เหมือนบังเหียน
ให้อยู่กับพื้นดิน อยู่กับปัญหาทั้งหลายในชีวิต
ทำให้เวลาที่พวกเขาได้รับอิสรภาพบนเวที
ได้ใช้ชีวิตตามที่พวกเขาอยากเป็น
จากการถูกละทิ้ง และความสามารถในการมุ่งมั่น
เสริมแต่งเรื่อง ทำให้รุนแรงขึ้น ทั้งด้านความคิดและความรู้สึก
เช่นเดียวกับพระอาทิตย์ที่ส่องแสงผ่านเลนส์
เมื่อรวมแสงไว้ที่อะไรสักอย่าง มันจะเริ่มลุกไหม้
ดังนั้นทั้งชีวิต ทั้งจักรวาล
มองตัวเองผ่านชาวรัสเซียผู้ยิ่งใหญ่
และพวกเขาเริ่มลุกไหม้ ลุกไหม้ผู้ชม ลุกไหม้ตัวเอง
ผมเกิดบนรถไฟ บนทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรีย
พ่อผมไปรับใช้ชาติ เขารับราชการทหารอยู่ที่แมนจูเรีย
เขาเลยเรียกให้แม่ผม
กับลูกอีกสามคนตามไปอยู่กับเขา
เป็นการเดินทางที่ยาวนานมาก ประมาณ 12 วัน
ผมหลุดออกมาจากมดลูกที่ทะเลสาบไบคาล
ผมคิดว่ากับนูเรเยฟ ผมรู้สึกว่ามีความรุนแรงที่เหมือนกัน
ถูกทอดทิ้งเหมือนกัน
กับที่ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่รู้สึกได้ เมื่อเขาถึงจุดสูงสุด
นูเรเยฟคือมนุษย์เสือดำ
เขามีพลังและความโดดเด่น อันเหลือเชื่อของสัตว์
ในขณะที่เขาเป็นมนุษย์
มันคือสิ่งที่นำมาซึ่งความรุนแรง ในการเผชิญหน้า
ซึ่งมีอยู่มากล้น
แต่ผู้ชมจำนวนมหาศาล
ก็ลุ่มหลงมนุษย์ที่เป็นยอดมนุษย์เสมอ
เขากลายเป็นปรากฏการณ์
แน่นอนว่าเขารู้ บางครั้งเขาก็รู้ดีเกินไป
แต่ถึงเขาจะเป็นปรากฏการณ์
แต่ก็น่าเศร้าที่เขามีชะตา
ที่ต้องกัดกินตัวเขาเอง และใช้ชีวิตให้ถึงที่สุด
ผมรู้ว่าคุณไม่อยากพูดถึงภูมิหลัง
คุณไม่เห็นว่ามันเย้ายวนใจ
แต่มันเป็นภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา
ผมหมายถึง มันเป็นภูมิหลัง ที่น่าสงสารมากๆ ใช่ไหม
ก็... จริงครับ
มันไม่... ผมมองว่ามันมีโอกาสไม่มากนัก
คงไม่มีใครทุ่มเงินพนันว่า
คุณจะกลายเป็นแบบนี้ได้ จากสถานที่ที่คุณเกิดมา
ผมคิดว่างั้นนะ ก่อนนี้ไม่ค่อยมีเงินกันเท่าไร
แต่เงินก็ซื้ออะไรไม่ได้อยู่แล้ว
ช่วงสงคราม เราต้องอพยพจากมอสโก
- ซึ่งแน่นอนว่าลำบากมาก - ลำบากขนาดไหน
(อีวาน มาวด์สลีย์ อาจารย์ประวัติศาสตร์นานาชาติ)
เมื่อสงครามเริ่มขึ้นและครอบครัวถูกอพยพ
พวกเขาอยู่ทางใต้ของเทือกเขายูรัล
ที่บัชคีเรียในอูฟา
เพราะเป็นผู้ลี้ภัย พวกเขาดำรงชีวิตอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่
แน่นอนว่าขาดแคลนอาหารอย่างหนัก
(เสียงของกาเบรียลา คอมเลวา คู่เต้นรำ)
แม่บอกว่าต้นไม้ทุกต้น
ถูกลอกเปลือกออก สูงเท่าที่คนจะเอื้อมถึง
เพราะคนเอามันมาทำอาหารกิน
(ตัดทอนจากบันทึกของนูเรเยฟ อ่านโดยเดม ชาน ฟิลลิปส์)
"เราขายสมบัติทุกอย่างที่มี
และทุกอย่างที่ขายได้เพื่อแลกอาหาร
ผมจำวันแรกที่ไปโรงเรียนอนุบาลได้ชัดเจน
แม่ให้ผมใส่เสื้อคลุมของลาร่า พี่สาวของผม
เท่าที่พิจารณาได้ ไม่มีสิ่งใดทำให้ เด็กชายอายุหกขวบรู้สึกโง่เขลาได้
เท่ากับการใส่ชุดของพี่สาวตัวเอง
แม่ต้องให้ผมขี่หลังไปโรงเรียน
ตอนที่พวกนั้นเห็นผม
เด็กทุกคนเริ่มร้องเพลง เป็นภาษาตาร์ตาร์
'ห้องเรามียาจก ห้องเรามียาจก'
'ยาจก' หมายถึงขอทาน"
คุณจำครั้งแรกที่อยากเป็นนักเต้นได้ไหม
- เมื่อไร - มันนานมากแล้ว
นานแค่ไหน มันอาจไม่นานเท่าที่ทุกคนคิด
ราว 29 ปีก่อน
พ่อเขาอยู่ในกองทัพ เขาจึงไม่ได้เจอพ่อจนสงครามยุติ
เขาจึงโตขึ้นมาในสภาพแวดล้อม ที่น่าสนใจและมีแต่เพศแม่
คุณอาจคิดว่าสงคราม เป็นประสบการณ์ที่ทำให้แข็งแกร่ง
เป็นประสบการณ์อันเลวร้าย เพราะต้องเผชิญกับความโหดร้าย
แต่ที่จริงเขาได้อยู่ใน สภาพแวดล้อมของเพศแม่ที่นุ่มนวล
ยิ่งกว่าตอนปกติที่ไม่มีสงคราม
แน่นอนว่าแม่คือคนที่ส่งเสริมให้เขาเต้นรำ
ซึ่งคงเป็นไปไม่ได้ถ้ามีพ่อของเขาอยู่ด้วย
พอพ่อผมกลับมาจากสงคราม
แม่เล่าเรื่องที่ผมอยากเป็นนักเต้นให้เขาฟัง
และเขายืนกรานไม่ยอมให้เต้นรำทุกรูปแบบ
คุณแก้ปัญหายังไง
ผมแอบหนีออกไปตอนกลางคืน แล้วไปหา...
ไปเรียนกับกลุ่มวัฒนธรรมท้องถิ่น เต้นรำกับพวกเขา
(บันทึกความทรงจำ)
"ตอนผมอายุ 11 ปี
ผมได้พบผู้หญิงคนหนึ่งเป็นครั้งแรก
ผู้หญิงที่สูงวัยมาก อูเดลโซวา
ผู้ที่เกือบจะเป็นครูสอนบัลเลต์ตัวจริง
เธอไม่เคยเป็นครูมาก่อน
แต่เธอมีทักษะทางดนตรีสูง มีความรู้มาก
และเคยเต้นรำมานานหลายปี
ในคณะบัตเลต์เดียกิเลฟส์บัลเลต์รูสส์
ผมสนิทสนมกับสตรีอาวุโส ผู้มีอายุ 70 ปีที่ไม่ธรรมดาคนนี้มาก
ทุกฤดูร้อน เธอจะเดินทางไปเลนินกราด
เพื่อดูว่ามีอะไรใหม่ๆ ในโลกของบัลเลต์บ้าง
เมื่อกลับมาอูฟา เธอบรรยายทุกอย่างให้เราฟัง
เปิดโลกให้คนบ้านนอก ได้เห็นภาพที่กว้างกว่า"
(พาเหรด)
(สตาลินเสียชีวิตกลางดึก)
(วิทยุกระจายข่าวไปทั่วโลก)
(ทามารา ซาคร์เซฟสกายา เพื่อน)
เมื่อรูดอล์ฟโตขึ้นอีกนิด เขาเข้าไพโอเนียคลับ
และเริ่มเรียนเต้นรำที่นั่น
(ผู้บริหารเขตต่างๆ ในโซเวียต)
(ต้องการให้พื้นที่ของพวกเขา ได้รับความสนใจจากเครมลิน)
(ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงค้นหาคนในท้องถิ่น)
(ที่จะเปล่งประกายบนเวทีระดับชาติได้)
ทุกครั้งที่ผมหนีไปเรียน พ่อจะตีผม
เพราะไม่อยากมีกะเทยอยู่ในบ้าน
(คีลเมนต์ คริสป์ นักวิจารณ์การเต้น)
เขาต้องต่อสู้ในทุกก้าวที่เดินสู่การเป็นนักเต้น
(ในที่สุดความสามารถของนูเรเยฟ ก็เข้าตาเจ้าหน้าที่อูฟา)
(ครอบครัวเขาได้รับอนุญาต ให้ส่งเขาไปเรียนที่เลนินกราด)
(และได้รับความช่วยเหลือด้านการเงิน)
ผมอยากไปโรงเรียนเลนินกราด
พี่สาวผมบอกว่า "มีรถไฟแค่ขบวนเดียว
นั่นรถไฟที่นายควรขึ้นไป"
เป็นการเดินทางที่ยาวนาน
การไปมอสโกต้องนั่งรถไฟสามวัน
แล้วก็อีก 16 ชั่วโมงเพื่อไปเลนินกราด
จากอูฟา สถานที่สุดท้ายที่พระเจ้าสร้าง
ไปยังเลนินกราด และเดอะโฮลีออฟโฮลีส์
โรงเรียนวากาโนวา และครูผู้ยิ่งใหญ่ พุชกิ้น
ไชโย มันดีมากสำหรับเขา
มันคือชัยชนะของความตั้งใจ เหมือนนโปเลียน คุณรู้ไหม
มันไม่ธรรมดา และมันส่งผล
(ความงามที่น่าเกรงขามกำเนิดแล้ว)
(ดับเบิลยู บี เยตส์)
นูเรเยฟทำผลงานในฐานะนักเต้นเดี่ยวได้ดี จนได้เข้าคณะหลักของคีรอฟ
(อัลลา โอซิเพนโก คู่เต้นรำ)
แม่ทูนหัวของฉันเป็นช่างตัดเสื้อชื่อดัง
ท่านเลี้ยงดูฉันมา
ทุกคนรู้ว่าเวลามาหาเรา ต้องสั่นกระดิ่งสามครั้ง
หนึ่ง สอง สาม ไม่ใช่แบบอื่น
ถ้ากระดิ่งดังผิดไป เราจะรู้ว่าใครมา...
ผู้ช่วยของท่านกับฉันจะรีบหอบเสื้อผ้า
วิ่งไปซ่อนหลังบันได
ผ้าจะได้ไม่ถูกแย่งไปจากท่าน
มันลำบากที่สุด
ยากที่สุด
เป็นช่วงเวลาที่น่าขยะแขยงที่สุดในชีวิต และในประเทศของเรา ฉันเชื่ออย่างนั้น
ที่มีการควบคุมมากขนาดนั้น
กับนูเรเยฟ ผมเจอเขาที่เลนินกราด
(วิกเตอร์ ฮอชฮัวเซอร์ ผู้อำนวยการแสดง)
แน่นอน เขาคือตำนานอันยิ่งใหญ่ ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักอย่างดียิ่ง
เขาได้รับความนิยมอย่างสูง ทุกคนรักเขา
เขายอดเยี่ยมมาก และมีชื่อเสียงมากๆ
ทุกคนรู้ดีว่าเขาเป็นคนกระตือรือร้น
ผมจำได้ว่าปีแรกผมเข้าไปในโรงละคร
เพื่อดูสวอนเลกหรืออะไรสักอย่าง
พอกลับไปถึงบ้านพัก ประตูถูกล็อกไว้
พวกเขาปล่อยให้ผมเคาะประตูนานมาก
แล้วค่อยมาเปิดให้แล้วบอกว่า
"เราลงโทษเธอที่ไปโรงละคร"
พวกเขายึดฟูกนอนของผมไป
เช้าวันต่อมา
พวกเขาไม่ให้ผมกินมื้อเช้ากับมื้อเที่ยง
ผมเลยไปบ้านเพื่อนแล้วกินมื้อเช้าที่นั่น
(ลีโอนิด โรแมนคอฟ เพื่อน)
ครอบครัวเขาไม่ค่อยได้รับการศึกษา และเขาถึงกับตะลึง
ที่เห็นพี่สาวผม ผม และเพื่อนของผม
ที่รักในบทกวี การวาดรูป ดนตรี
เพราะสิ่งเหล่านี้ เขาถึงชอบมาอยู่กับเรา
(ลูบา มยาสนิโควา เพื่อน)
เราทั้งคู่เรียนจบจากสถาบันโพลีเทคนิค
ฉันจบจากคณะเทคนิควิทยุสื่อสาร
และน้องชายฉันจบคณะเครื่องกลไฟฟ้า
เราทำงานด้านวิทยาศาสตร์
เราไม่ได้รับอนุญาตให้ไปต่างประเทศ
เราไม่ได้เห็นตู้เย็นรุ่นใหม่ รถรุ่นใหม่ อะไรพวกนั้น
แต่มันไม่สำคัญสำหรับเราเลย
ชีวิตสังคมและระบบสังคมนิยมไม่ค่อยคึกคัก
ภายนอกอะพาร์ตเมนต์
เพื่อนๆ มารวมกันในอะพาร์ตเมนต์
หรือส่วนใหญ่จะอยู่กันในครัว
เราเรียกมันว่าวัฒนธรรมห้องครัว
ฉันเรียนภาษารัสเซีย และวรรณกรรมที่มหาวิทยาลัย
รูดอล์ฟมาเรียนกับฉัน
คณบดีอนุญาตให้เขาเรียนและบอกว่า
"แน่นอน ให้คนรุ่นใหม่เข้าไปเรียน
มันช่วยปลุกใจที่ได้เห็น นักบัลเลต์กระตือรือร้นที่จะเรียน"
ช่วงปี 1950 ถึง 1960
เป็นเวลาของสงครามเย็น
มีมหาอำนาจสองฝ่าย
รัสเซียกับสหรัฐอเมริกา
มีการแข่งขันด้านการเมือง มีการแข่งขันด้านการทหาร
และมีการแข่งขันด้านวัฒนธรรม
มันเป็นการแข่งขันที่ไม่สมดุลกัน โดยฝั่งตะวันตกมี...
สหรัฐอเมริกามีสินค้าอุปโภคบริโภคมากมาย
พวกเขาสร้างเครื่องมือต่างๆ อย่างตู้เย็น
เครื่องล้างจาน รถยนต์และอื่นๆ
แต่รัสเซียตอบโต้ว่า พวกเขามีวัฒนธรรมที่เหนือกว่า
เมื่อเปรียบเทียบตะวันตกกับตะวันออก รัสเซียสามารถพูดได้ว่า
"เราไม่มีตู้เย็น
แต่เรามีคณะบัลเลต์ที่ดีที่สุดในโลก"
สิ่งที่ผิดก็คือ
ผู้มีอำนาจของเราตัดสินว่าร็อกแอนด์โรล
เป็นเพลงชั้นกลาง แย่มาก
และถูกตำหนิอย่างยิ่ง
เราสามารถขอฟิล์มเรินต์เกนได้จากหมอ
และออกแบบเครื่องมือพิเศษบางอย่าง
เพื่อใช้บันทึกเสียง
เวลาคุณดูแผ่นเสียงพวกนี้
คุณจะเห็นซี่โครง
หรือชิ้นส่วนกระดูกของมนุษย์
พอถึงสุดสัปดาห์ เราเปิดแผ่นเสียงเหล่านี้
และเต้นรำกัน
แล้วเราก็แข่งขันกัน
และเราตัดสินว่าผู้ชนะ
ก็คือคนที่สามารถโยนผู้หญิงได้สูงมาก
จนรอยส้นเท้าของเธอ
ติดอยู่บนเพดาน
และรูดอล์ฟก็เล่นด้วย แต่ไม่บ่อยนัก
เพราะเขากลัวว่ามันจะไม่ดีกับขาของเขา
แต่เขาชอบมันมาก
(บันทึกความทรงจำ)
"ผมมองย้อนกลับไปด้วยความรู้สึกเศร้า
กับช่วงเวลาเหล่านั้น ที่มีเพื่อนแท้ที่น่ายินดี
นักวิทยาศาสตร์ของผม กับน้องชายของเธอ และทามารา
นักเรียนผู้น่ารักที่ไม่เคยพลาด การแสดงของผมแม้แต่ครั้งเดียว"
(ดร.จิลล์ สจวร์ต ผู้เชี่ยวชาญการเมืองอวกาศ)
สหภาพโซเวียตกำลังมองหาบุคคล
(มนุษย์ในอวกาศ)
ที่จะเป็นตัวแทนคนโซเวียตยุคใหม่ พวกเขาชาตินิยม
มีความรับผิดชอบต่อหน้าที่ รักพวกพ้อง
พวกเขามีความน่านับถือ และมักมีจุดเริ่มต้นที่ยากจน
แล้วเติบโตขึ้นมา จากการศึกษาของรัฐโซเวียต
ในแง่นี้ กาการินกับนูเรเยฟมีบทบาทเดียวกัน
ในเครื่องมือโฆษณาชวนเชื่อของโซเวียต ในฐานะตัวแทนของคนโซเวียตรุ่นใหม่
ดังนั้นการแปรพักตร์ย่อมเป็นเรื่องที่น่ากลัว
บอลชอยกับคีรอฟคืออาวุธ
ครุชชอฟต้องใช้วัฒนธรรม
เพื่อพัฒนาความแข็งแกร่ง ให้เกียรติภูมิของชาวรัสเซียภายนอกรัสเซีย
ในปี 1961 เพื่อผลประโยชน์ของครุชชอฟ คีรอฟจึงออกเดินสายแสดง
การแสดงบัลเลต์ครั้งแรกเกิดขึ้นที่ปารีส และแน่นอนว่าจากปารีส
พวกเขาก็ตรงมาที่ลอนดอน
ในตอนนั้นมันเป็น การเดินสายไปปารีสครั้งแรก
ทุกการเดินสายมีความสำคัญต่อโรงมหรสพ
เช่นเดียวกับผู้ที่เต้นรำที่นั่น
แต่ปารีสคือศูนย์กลางของวัฒนธรรม
ถ้าครั้งหนึ่งคุณเป็นที่สนใจในปารีส
ก็หมายความว่าคนทั้งโลกจะสนใจคุณด้วย
พวกเขาอยากให้รัสเซียดูมีความก้าวหน้ามาก
พวกเขาอยากให้รัสเซียถูกมองว่า เป็นประเทศที่มีวัฒนธรรมแข็งแกร่ง
โดยไม่ต้องเสี่ยงอะไรมาก
แต่ปัญหาคือถ้าคุณต้องการสร้างกระแสสูงสุด
คุณต้องมีกลุ่มคนที่ยอดเยี่ยมมากๆ คุณมองข้ามพวกเขาไปไม่ได้
มันต้องมีความสร้างสรรค์ แปลกใหม่ และทรงพลัง
และนูเรเยฟมีสิ่งนั้น
แต่กับนูเรเยฟ คุณจะเอาทั้งคู่ไม่ได้
คุณต้องใช้คนที่เหมือนนิจินสกีคนนี้
ที่คุณจะอนุญาตให้ไปตะวันตกได้
แต่คุณไม่ไว้ใจเขาเลย
ในตอนนั้นเราชื่นชอบชีวิตใต้ดินตอนกลางคืน
มันท้าทายมากที่ต้องกลับบ้าน ตอนเช้าตรู่โดยไม่ให้ใครเห็น
สิ่งเหล่านี้กำลังเกิดขึ้น
รูดอล์ฟมีจิตวิญญาณอิสระ
"ผมอยากให้ชีวิตเป็นแบบนี้ ผมจะใช้ชีวิตแบบนี้
ผมไม่อยากใช้ชีวิตตามที่คุณสั่ง
ผมจะเดินตามทางชีวิตของตัวเอง"
เรารู้ว่ามันเกี่ยวกับผู้ชายมากหน้า รู้ว่าเขาไม่ใช่เป้าหมายของเรา
พวกเขาเดินไปรอบๆ ปารีส พูดคุยกับนักเต้นฝรั่งเศส
พบปะผู้คน กลับบ้านดึกดื่น
(ปิแอร์ ลาคอตต์ นักเต้น)
เราออกไปข้างนอกกับเขาทุกวัน
เขามีความสุขมาก คุณรู้ไหม เขาพูดว่า "ผมรู้สึกอิสระมาก
มิตรภาพกับนักเต้นฝรั่งเศสคนนี้ ช่างแสนวิเศษ ผมดีใจมาก"
เขาสนใจทุกเรื่องจริงๆ
มันเหมือนการไปบ้านที่จัดงานเลี้ยง
เขาอาจกลับโรงแรมดึก
แล้วเคจีบีจะเล่นงานเขา ที่ออกไปข้างนอกจนดึก
แต่พวกนั้นทำอะไรเขาไม่ได้มาก เพราะพวกนั้นต้องการเขา
เรามีเพื่อนใหม่เข้ามาในกลุ่ม คลาร่า
ซึ่งเป็นคนที่สวยมาก นิสัยดีมาก และได้รับการศึกษาอย่างดี
และเธอเป็นคู่หมั้นกับ บุตรชายของอันเดร มาลรอกซ์
รัฐมนตรีกระทรวงวัฒนธรรมคนแรก
เราไปดูตอนเขาเต้นครั้งแรก
ผู้ชมคลั่งไคล้เขา พวกเขาปรบมือและชื่นชม
เขาต้องแสดงหลายรอบ มันคือชัยชนะ
แต่ทันใดนั้นทางโซเวียตก็รู้ว่า
ความสำเร็จของเขา
เกินหน้าเกินตาความสำเร็จของทั้งคณะ
ดังนั้นผู้อำนวยการศิลป์ จึงตัดสินใจว่าที่อังกฤษ
เราไม่อยากให้แปลกแยกแบบนี้
ผู้ดูแลเคจีบีบอกว่า "จะคุมเขาไม่อยู่แล้ว เขาไม่ฟังคำสั่ง"
พวกนั้นตอบว่า "พาเขากลับมา"
ผู้คนในปารีส รวมทั้งเอกอัครราชทูตบอกว่า
"ไม่ๆ ให้เขาอยู่ที่นี่" เพราะผู้คนรักเขา
เขาทำให้หอประชุมเต็มและผู้คนมาดูคีรอฟ
และเขาคือแม่เหล็กดึงดูด
พวกโง่ที่คิดว่าพวกเขาจะเอาตัวรอด
ด้วยการส่งตัวเขากลับรัสเซีย
เมื่อเขาอยู่ที่สนามบินแล้ว
พอเรามาถึงสนามบิน
อยู่ดีๆ พวกเขาก็บอกว่า "คุณไม่มีที่นั่งบนเครื่องบินลำนั้น"
ผมคิดว่าไม่ธรรมดาแล้ว คนที่ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่
นำความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ มาให้คณะบัลเลต์คีรอฟ
ไม่มีที่นั่งบนเครื่องบินลำนั้น
พวกเขาอาจรับคนอื่นไปแล้ว แต่ว่า...
แล้วก็มีใครสักคนพูดว่า "ครุชชอฟอยากเห็นคุณเต้นที่เครมลิน"
"กับใคร ใส่ชุดอะไร" "ไปถึงแล้วคุณจะรู้เอง"
พอผมไปถึงสนามบิน
ผมเห็นหน้ารูดอล์ฟ เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เศร้ามาก
ผมถามว่า "เกิดอะไรขึ้น" เขาตอบว่า "ปิแอร์ ผมจบแล้ว
ผมต้องกลับรัสเซีย
ผมจะไม่ได้ไปลอนดอน ทำอะไรสักอย่าง ไม่งั้นผมจะฆ่าตัวตาย"
(บันทึกความทรงจำ)
"ผมรู้สึกงงงวย
แต่ผมขอให้คนโทรหาคลาร่าเพื่อบอกลา
เพราะผมรู้สึกว่าจะไม่มีโอกาสได้พบเธออีก"
คณะแยกไปขึ้นเครื่องบิน
ทุกคนมาบอกลาเขา
โอซิเพนโคร้องไห้
ฉันพูดว่า "รูดอล์ฟ ไม่ต้องกังวล
ฉันจะขึ้นไปบนเครื่องบิน
ผู้จัดการทั่วไปของเราอยู่บนนั้น
ฉันจะอธิบายทุกอย่าง แล้วคุณจะได้บินไปกับเรา"
แล้วฉันก็ขึ้นไปบนเครื่องบิน
ถามผู้จัดการว่า "คุณกำลังทำอะไรอยู่
คุณทิ้งรูดอล์ฟไว้ไม่ได้
ฉันต้องการเขา ฉันเต้นกับเขา
คุณก็รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง"
เขาตอบว่า "อัลลา ผมทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้
นูเรเยฟกำลังจะบินไปมอสโก"
พระเจ้าไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น แน่นอนว่าฉันนึกไม่ถึง
แต่ตอนนั้น ฉันไม่เข้าใจ ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น
ฉันพูดว่า "มันบ้าไปแล้ว บ้าที่สุด"
สิ่งที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกคือ เขาสามารถออกไปและหลบหนีได้
และถ้าหนี เขาสามารถอยู่ที่ฝั่งตะวันตก
แต่เขาจะกลับไปอีกไม่ได้
เขาจะไม่ได้เจอแม่อีก ไม่ได้เจอพ่ออีก ไม่ได้เจอพี่สาวอีก
อีกส่วนที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกคือ เขาสร้างปัญหาให้พวกนั้นที่ปารีส
มันทำให้เขาถูกส่งกลับรัสเซีย อย่างน่าอับอาย
สิ่งที่ตีความได้คืออาชีพของเขาในรัสเซีย
ก็จะยากลำบากมากด้วย
เขาจะถูกส่งไปตามเขตต่างๆ
"ผมรู้สึกถึงภัยคุกคาม
ผมเหมือนนกติดในตาข่าย ที่ถูกรวบแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ผมรู้ว่ามันคือวิกฤตเพราะนกต้องบิน"
(สารบรรณเสียง: นูเรเยฟ)
ผมตัดสินใจในตอนนั้นเลยว่าผมจะไม่กลับ
"ผมเห็นว่าคลาร่ามาถึงแล้ว ผมร้องบอกเธอว่าผมตัดสินใจแล้ว
นั่นคือสิ่งที่เธอต้องการได้ยิน
เธอรีบไปหานายตำรวจสองคน ที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่สนามบิน
และบอกพวกเขาว่ามีนักเต้นรัสเซีย ที่ชั้นล่างอยากอยู่ฝรั่งเศสต่อ
นายตำรวจบอกเธอว่า พวกเขาไม่มีสิทธิ์ลักพาตัวผม
แต่พวกเขามีอำนาจที่จะช่วยผม และปกป้องผมได้
ถ้าผมเข้าใจผลลัพธ์ จากการตัดสินใจอย่างแท้จริง"
เธอกลับมาอยู่ข้างหลังผม แล้วบอกว่า "ปิแอร์ เรียบร้อยแล้ว"
"ทุกอย่างดูเลือนลาง ผมรู้สึกว่าต้องหนี
แต่ชั่วเวลาหนึ่งวินาที ที่ยาวนานเหมือนชั่วนิรันดร์
กล้ามเนื้อผมหนักอึ้ง เหมือนทำจากตะกั่ว
ผมคิดว่าคงขยับตัวไม่ได้แล้ว"
เจ้าหน้าที่เคจีบีล้อมรอบเขาเป็นวงกลม
ผมคุยกับเขายังไม่ได้เลย
"และในการก้าวกระโดด ที่ต้องกลั้นหายใจยาวนานที่สุด
ของชีวิตการทำงานของผม
ผมพุ่งเข้าไปสู่อ้อมแขน ของนายตำรวจทั้งสองคน
'ผมอยากอยู่ต่อ' ผมกระหืดกระหอบ 'ผมอยากอยู่ต่อ'"
ตำรวจฝรั่งเศสทั้งหมดวิ่งออกไปกับเขา
เคจีบีวิ่ง พวกเขาเริ่มดิ้นรน และมันจบแล้ว
"นายตำรวจอธิบายว่าตามกฎแล้ว
ผมต้องใช้เวลาอยู่ในห้องตามลำพังห้านาที
เพื่อทบทวน โดยไม่มีความกดดัน
เรื่องการตัดสินใจที่ผมกำลังจะทำ
ห้องนั้นมีประตูสองบาน
ถ้าผมตัดสินใจกลับรัสเซีย ประตูบานหนึ่งจะนำผม
กลับไปที่โถงทางเดิน ที่ผมสามารถไปขึ้นเครื่องตูโปเลฟได้
ถ้าผมตัดสินใจอยู่ที่ฝรั่งเศส
ประตูอีกบานจะนำผม ไปที่ห้องทำงานส่วนตัวของพวกเขา
ทางออกสองทางสู่สองชีวิตที่แตกต่าง
สำหรับผมนี่คือการกลับสู่ศักดิ์ศรี
สิทธิที่ผมเชิดชูที่สุด อิสระในการตัดสินใจ
(ไม่มีใครเป็นอิสระ แม้แต่นกก็ถูกล่ามไว้บนท้องฟ้า)
(บ็อบ ดีแลน)
(ดิอาเทอร์ปารีส)
ที่นี่คือฝรั่งเศส บนถนนของปารีส
นี่เป็นการเดินขบวนของคอมมิวนิสต์
คนทั้งหมดเป็นคอมมิวนิสต์ และมีอยู่จำนวนมาก
พวกเขาเดินขบวน ตะโกนคำขวัญเดียวกัน
กับที่พวกเขาตะโกนที่จัตุรัสเรดอาร์มี
รับชมและรับฟังกันสักครู่ครับ
ผมอ่านมาด้วยว่าหลังจากที่คุณหลบหนี
คุณถูกเจ้าหน้าที่โซเวียตติดตาม
หลังจากนั้นโดยทันที
พวกเขาปรากฏตัวในการแสดงแรกของคุณ
ตอนที่คุณเต้นแล้วตะโกนใส่คุณ
ไม่ใช่พวกเขา ไม่ๆ ผมคิดว่าเป็น... ไม่รู้สิ
ผมคิดว่าเป็นพรรคคอมมิวนิสต์ หรือกลุ่มจากที่ไหนสักแห่ง
พวกเขาขว้างแก๊สน้ำตา และทำลายกระจกบนเวที
มันเป็นเสียงเอะอะโวยวาย ที่เหลือเชื่อในปารีส
แล้วคุณตั้งสมาธิได้ยังไงระหว่างที่เกิดเรื่อง
แข็งแกร่งเข้าไว้
(อินเตอร์เนชันแนลบัลเลต์ ออฟเดอะมาร์ควิสเดอคูเอบาส)
(กีแลน เทสมาร์ คู่เต้นรำ)
ฉันคือเด็กสาวคนสุดท้ายทางซ้าย ในเพลงปอลอแนซ
ตอนเขาออกมาจากปีกด้านข้าง เขาแสดงความวิตกต่อหน้าฉัน
ฉันไม่มีวันลืมแววตาเขา สีหน้าของเขา เขาตกตะลึง
ตะลึงเพราะความกลัว แต่ไม่มีอะไรหยุดเขาได้
ปี 1961 ยูริ กาการิน เป็นมนุษย์คนแรกที่ออกนอกอวกาศ
เป็นชัยชนะใหญ่ในการโฆษณา
ของสหภาพโซเวียตต่อคนทั้งโลก
แต่เพียงสองเดือนต่อมา นูเรเยฟ คนสำคัญอีกคนของโซเวียตหลบหนี
ฝั่งตะวันตกรีบโจมตี ว่าเป็นความล้มเหลวของสหภาพโซเวียต
ตกกลับลงมาสู่โลก
ความขัดแย้งทางอุดมการณ์ ของทั้งสองฝ่ายเพิ่มมากขึ้น
แค่สองเดือนหลังนูเรเยฟ หลบหนีจากสหภาพโซเวียต
กำแพงเบอร์ลินก็ถูกสร้างในเยอรมนี
กลายเป็นสัญลักษณ์ที่มีตัวตน ของความขัดแย้งระหว่างสองฝ่าย
(บันทึกความทรงจำ)
"ไม่นานหลังผ่านเรื่องไม่น่าพึงใจ ที่โรงมหรสพ
ผมไปพักผ่อนที่ฝรั่งเศสสองสามวัน
ผมมีกำหนดเต้นรำที่โดวิลล์ ในเดือนสิงหาคม
และก่อนจะถึงวันนั้น ชีวิตเป็นไปอย่างปกติธรรมดา
บุคคลเดียวที่ผมพบในช่วงนั้น ที่ฝากความประทับใจอันตราตรึงไว้กับผม
คือช่างภาพชาวอเมริกัน ริชาร์ด แอเวดอน
เขาเชิญผมไปที่สตูดิโอของเขา เพื่อถ่ายภาพบุคคล
เมื่อผมเห็นภาพที่เขาถ่าย
ผมรู้ว่าเขาเข้าใจในตัวผม"
(ทั้งร่างของเขาตอบสนองต่อ ความสงสัยที่มีกับตัวเอง)
(คล้ายกับงานเลี้ยงหลงตน)
(งานเลี้ยงเพื่อคนๆ เดียว)
(ริชาร์ด แอเวดอน)
(จอห์น กรูเอน ผู้เขียนชีวประวัติ)
เอริก บรูห์นคือนักเต้นแห่งยุค
ผมดูผู้ชายคนนี้เต้น และรู้สึกว่ามันไม่ธรรมดาเลย
จนผมต้องไปที่สำนักพิมพ์แล้วบอกว่า "ผมอยากทำหนังสือเกี่ยวกับเขา"
(เดม อองตวนเน็ต ซิบลีย์ นางเอกบัลเลต์)
พวกเราทุกคน ทุกคนในยุคฉัน พวกเด็กสาว
ตกหลุมรักเอริก บรูห์น
เขามีสำเนียงนั่น สำเนียงเดนมาร์ก
ซึ่งตลกดีที่ฟังแล้วรู้สึกเซ็กซี่ เสียงเพี้ยนแบบแปลกๆ
(สารบรรณเสียง เอริก บรูห์น)
เขาเห็นผมเต้นรำในรัสเซีย
- บนฟิล์ม - เขาเห็นเหรอ
พุชกิ้น ครูของเขาบอกว่า
"นี่คือนักเต้นที่เธอต้องดู เธอเรียนรู้จากเขาได้"
รูดอล์ฟบอกตัวเองว่า "นี่คือคนที่ฉันอยากเลียนแบบ
และฉันจะทำอย่างนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
สำหรับผม เขาเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยม
นักเต้นที่ยอดเยี่ยม ผู้สร้างที่ยอดเยี่ยม
นูเรเยฟขึ้นเครื่องบินไปโคเปนเฮเกนทันที
แล้วชายทั้งสองคนก็ได้พบกัน
มันไม่ใช่แค่การพบกัน ของสองยักษ์ใหญ่ในการเต้น
แต่นูเรเยฟผู้มีอายุ 23 ปี
เมื่อเห็นเอริกเพียงครั้งเดียว และ...
มันคือเวทมนตร์ พวกเขาตกหลุมรักกัน
ผมคิดว่าผมไม่เคยพบ ไม่เคยเห็น
ผู้ชายคนไหนบนเวที ที่ยอดเยี่ยม สร้างแรงบันดาลใจเหลือเกิน
และผมเชื่อว่าเขาก็คิดเหมือนกันกับผม
(สารบรรณเสียง: เอริก บรูห์น)
ถ้าไม่ใช่เพราะเขา แรงขับเคลื่อนของเขา แรงบันดาลใจจากเขา
ผมคงเลิกไปแล้ว
เขาทำให้อาชีพของผมต่อเนื่องมาได้อีกสิบปี
(ทุกการสร้างสรรค์เป็นการทำลายล้างมาก่อน)
(ปีกัสโซ)
(ผู้ใดมีข้อมูลเกี่ยวกับชายผู้นี้)
(โปรดติดต่อสถานเอกอัครราชทูตรัสเซีย)
(ทามารา ซาคร์เซฟสกายา เพื่อน)
วันที่ 16 มิถุนายน 1961 คือวันที่รูดอล์ฟหลบหนี
ฉันได้รับแจ้งว่า "คุณถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัย
เราจะยอมรับคนที่เป็นอาจารย์
สอนวิชาภาษาและวรรณกรรมรัสเซีย
ที่ดูศัตรูที่อยู่ข้างตัวไม่ออกได้อย่างไร"
(อัลลา โอซิเพนโก คู่เต้นรำ)
ฉันไม่ได้รับอนุญาต ให้ออกนอกประเทศเป็นเวลาสิบปี
ฉันรู้วิธีปิดกั้นสิ่งต่างๆ
ฉันบอกตัวเองว่า "การไปอเมริกาไม่ใช่เรื่องสำคัญ"
(ลูบา มยาสนิโควา เพื่อน)
ฉันไม่ได้เลื่อนตำแหน่งนานสิบปี
ชีวิตในตอนนั้นโหดร้ายมาก
แม้แต่กับพวกเรา การหนีของรูดอล์ฟสร้างปัญหามากมาย
(ทามารา ซาคร์เซฟสกายา)
มีการพิจารณาคดีที่รูดอล์ฟ ถูกตัดสินลับหลัง
(ปัญหาสำหรับเจ้าชาย)
รูดอล์ฟถูกตัดสินจำคุกเจ็ดปี
เขาถูกประณามว่าเป็นผู้ทรยศต่อแผ่นดินเกิด
(เคจีบีบอกว่าขอให้นูเรเยฟ คนขายชาติขาหัก)
พ่อของเขาเป็นสมาชิกพรรค
สำหรับเขา มันคือหายนะอย่างแท้จริง
(แม่ของรูดอล์ฟถูกสั่งให้ ประณามลูกชายต่อหน้าสาธารณะ)
(เธอปฏิเสธและโยนเอกสาร การเป็นสมาชิกพรรคทิ้ง)
(เมเรดิท เดเนแมน ผู้เขียนชีวประวัติมาร์โกต์)
มาร์โกต์มีชื่อเสียงโด่งดัง
ผู้คนออกมาตั้งแคมป์บนถนนเพื่อมาร์โกต์
ตั้งแต่เธอยังเป็นเด็กสาวตัวน้อย
(มาร์โกต์ ใน "เลส ซิลฟิเดส")
ฉันคิดว่าสงครามคือสิ่งที่สร้างเธอ
เพราะพวกเธอต้องเดินทางไปทั่วอังกฤษ
เพื่อให้กำลังใจทหาร
(โกลบ ซีซันออฟบัลเลต์)
กับผู้คนที่ไม่มีอะไรให้ทำ
ระหว่างสงครามมีอะไรให้ทำน้อยมาก
ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้บัลเลต์ ปักหลักอยู่ในอังกฤษ
ดังนั้นเมื่อสงครามสิ้นสุด เธอจึงเป็นที่รักของคนอังกฤษ
พวกเขารู้จักเธอจริงๆ พวกเขารู้เรื่องส่วนตัวของเธอ
พวกเขารู้ว่า เธอจะมาเยือนเมืองของพวกเขา
เธอมีความสามารถด้านกาพย์กลอน เธอมีบางอย่างอยู่ในตัว
โรเบิร์ต เฮลป์แมนน์พูดถึงเธอว่า
เธอมีความสามารถที่ทำให้คุณอยากร้องไห้
บิลล์ เธอยอดเยี่ยมมากจริงไหม
สักวันเด็กคนอื่นอาจพูดถึงเธอแบบเดียวกัน
สู้ต่อไป สักวันเธอจะขึ้นถึงจุดสูงสุด
- คุณคิดอย่างนั้นเหรอ บิลล์ - แน่นอน
(เดม อองตวนเน็ต ซิบลีย์ นางเอกบัลเลต์)
เธอสมบูรณ์แบบในทุกเรื่อง เธอมีเมตตาต่อทุกคน ใจดีมาก
(เลสลีย์ แครอน นักแสดง)
มาร์โกต์วิเศษมาก เธอมีเสน่ห์
เธอคือนกน้อยที่สวยงามที่สุด
มีบุคลิกของราชินี บุคลิกนั้นช่างยอดเยี่ยม
จึงเข้าใจได้ยากมาก ว่ามาร์โกต์ ฟอนเทย์นกำลังทำอะไร
ลงจากเครื่องที่ปานามา โดยถือปืนคาลาชนิคอฟไว้ในมือ
(สนามบินลอนดอน เดม มาร์โกต์ถึงบ้านอย่างปลอดภัย)
ที่สนามบินลอนดอน มันช่างแสนดียิ่งกว่านิยาย
เพียงสองวันหลังได้รับการปล่อยตัว จากเรือนจำปานามาซิตี
เดม มาร์โกต์ ฟอนเทย์นก็กลับบ้าน
ข่มอารมณ์ของตัวเองไว้ขณะที่โค้งคำนับ
นักบัลเลต์ผู้ยิ่งใหญ่เตรียม พิสูจน์ตัวเองอีกครั้งกับการพบนักข่าว
ทุกคนอยากรู้ว่าเธอกับสามี ดอกเตอร์โรเบอร์โต้ อาเรียส
เกี่ยวข้องกับแผนการโค่นล้ม รัฐบาลปานามาหรือไม่
ติโต้พยายามปฏิวัติเสมอ
เขารวบรวมเครื่องแบบและปืนจำนวนมาก
และมาร์โกต์เป็นเครื่องมือ ฉันหมายถึงเธอขนของออกไปให้เขา
เอาปืนห่อไว้ในผ้าอนามัย ใครจะรู้ว่ามีอะไรอีก
(มาร์โกต์ "นักปฏิวัติ" ผู้ร่าเริงติดคุก)
มันเสื่อมเสีย เป็นสิ่งที่เลวร้าย เสื่อมเสียอย่างร้ายกาจ
และมาร์โกต์ติดคุก ถึงจะไม่ร้ายแรง
ผู้คนยังคงส่งดอกกุหลาบไปให้เธอในคุก
และมีการตั้งคำถามในรัฐสภาและการ์ตูน
ทำให้รอยัลบัลเลต์หัวเสียมาก
ในตอนนั้นพวกเขาตีตัวออกห่างเธอ
(บัลเลย์)
(สารบรรณเสียง เดม ผู้ก่อตั้งเดอะรอยัลบัลเลต์)
มาร์โกต์ ฟอนเทย์นชักชวนเขา
มาเต้นที่ดรูรี่ เลนในมหรสพการกุศล
เธอไม่เด็กแล้ว เธออายุเกิน 40 ปี
เขาไม่ได้ถูกเชิญมาเสียทีเดียว เขามาเอง
(เซอร์จอห์น ทูลีย์ อดีตผอ. รอยัลโอเปร่าเฮาส์)
เขาเขียนจดหมายถึงมาร์โกต์ว่า
"ผมอยากไปงานกาล่าของคุณ และอยากเต้นรำกับคุณ"
(อัจฉริยะเป็นอีกคำของเวทมนตร์)
(และเวทมนตร์คือสิ่งที่อธิบายไม่ได้)
(มาร์โกต์ ฟอนเทย์น)
(สารบรรณเสียง: เซอร์เยฮูดิน นักไวโอลิน)
เป็นเกียรติของผมที่เจอ เขากับมาร์โกต์ให้เวลาเดียวกัน
การได้พบทั้งคู่ขณะที่กำลังปิติยินดีอย่างยิ่ง
เพราะเธอค้นพบชีวิตใหม่ผ่านเขา
และเขาค้นพบความงดงาม
ที่เปลี่ยนเขาจากสิงโตกลายเป็นเสือดำ
มันเป็นช่วงเวลาที่ไม่ธรรมดา
(จีเซลล์)
ผมคิดว่าหลังจากซ้อมกับจีเซลล์สองครั้งแรก เธอก็ไว้ใจผม
(เมเรดิท เดเนแมน ผู้เขียนชีวประวัติมาร์โกต์)
เรานิยามมาร์โกต์ได้อย่างเดียว
ว่ามีชีวิตสมรสที่เดียวดายอย่างไม่น่าเชื่อ
หัวใจเธอปิดตายจริงๆ
พอนูเรเยฟก้าวเข้ามา เธอต่อต้าน
เพราะเธอคิดว่า เธอแก่เกินไปที่จะเต้นกับเขา
มันคือการเกี่ยวข้อง และการลงทุนจนหมดสิ้น
เธอลงทุนทุกอย่างไว้กับผม
เมื่อเธอยอมเต้นรำกับเขา
และได้รับรู้ถึงความสุข หัวใจเธอก็เปิดอีกครั้ง
มันทำให้เธอมีความสุขมาก เพราะเธอได้กลับเข้าวงการ
เขาทำให้ตำแหน่งสูงสุดในคณะของเธอ ไม่มีผู้ใดก้าวล่วงได้
(สารบรรณเสียง: มาร์โกต์ ฟอนเทย์น)
ฉันเชื่อว่าการจับคู่ของเรา จะไม่ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่
ถ้าไม่มีความแตกต่างทางอายุของเรา
เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นคือฉันขึ้นไปบนเวที
โดยคิดว่า "ใครจะดูฉัน ในเมื่อมีสิงโตหนุ่มตัวนี้
กระโดดขึ้นไปบนฟ้าสูงสิบฟุต และทำสิ่งมหัศจรรย์เหล่านั้น"
แล้วรูดอล์ฟก็มอบ ความเคารพอย่างยิ่งมาให้
เพราะฉันเป็นนักบัลเลต์ที่เป็นที่ยอมรับ มีชื่อเสียงมาก และอาวุโส
มันเหมือนการประจุไฟให้การแสดง ที่เราทั้งคู่ก้าวออกไป
โดยรับแรงบันดาลใจจากอีกฝ่าย และมันกลับได้ผล
แล้วเราก็เล่นสวอนเลกต่อ
เรามีความแตกต่างมากมาย
ผมจำได้ว่าพูดว่า "การตีความของคุณวิเศษมาก
แต่มันไม่ใช่ทางของผมเลย ผมไม่มีที่ยืนให้ตัวเอง
มันไม่มีโอกาสจะพูดคุยกันบนเวที
ผมขอไม่เล่นดีกว่า
หรืออาจโชคร้ายสักหน่อย แต่คุณต้องเปลี่ยน"
และ...
เธอคิดอยู่หนึ่งวันแล้วตอบว่า "ตกลง"
เธอเปลี่ยนเหรอ
ใช่ "ฉันจะเปลี่ยน ฉันจะทำตามวิธีของคุณ"
(เลดี้เดโบราห์ ภรรยานักคิดท่าเต้น เซอร์แม็กมิลแลน)
มันเหมือนการดูสิ่งที่มาจากนอกอวกาศ
ในตอนนั้นผู้ชายเป็นเหมือนผู้ส่งสาร
พวกเขายืนหลังนักบัลเลต์หญิง และสนับสนุนพวกเธอ
ได้เต้นเดี่ยวบ้างเป็นบางครั้ง
แต่เป็นแบบอังกฤษ ซึ่งสุภาพและเรียบร้อยที่สุด
แล้วคนที่มีความเป็นสัตว์ ไม่ธรรมดาคนนี้ก็ปรากฏตัว
หลังจากนั้น มันถูกยกระดับขึ้นสูงมาก
(เซอร์จอห์น ทูลีย์)
ผู้คนรู้สึกหวงแหนอย่างรุนแรง
และคิดว่า "มันคือผลิตกรรมของเรา
ไอ้หนุ่มรัสเซียนั่นจะมาเปลี่ยนได้ยังไง"
มันสร้างความตึงเครียด
(สารบรรณเสียง: ไนเจล กอสลิง ผู้เขียนชีวประวัตินูเรเยฟ)
มันมีผลกระทบที่ร้ายแรง ต่อประชากรในท้องถิ่น
เพราะคุณนึกภาพได้ว่า นักเต้นเด็กๆ จำนวนมาก
ที่กำลังไต่เต้าขึ้นไปจนถึงจุดสูงสุด
แต่อยู่ดีๆ สัตว์ร้ายตัวนี้ก็ปรากฏตัว
สมาชิกโคเวนต์การ์เดนผู้หนึ่งกล่าวไว้ว่า
"เขาเหมือนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
เขากวาดล้างนักเต้นอังกฤษไปหมดทั้งยุค"
เรากลายเป็นร่างเดียว จิตวิญญาณเดียว
เราเคลื่อนไหวในทิศทางเดียวกัน มันช่างสอดคล้องกันมาก
ทุกการเคลื่อนไหวของแขน ทุกการเคลื่อนไหวของศีรษะ
ไม่มีช่องว่างทางวัฒนธรรม หรือความแตกต่างของอายุ
เราถูกดูดเข้าไปในการสร้างลักษณะพิเศษ และกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน
ยกหูโทรศัพท์ของคุณเดี๋ยวนี้ โทรหาเพื่อนแล้วบอกพวกเขาว่า
มาโกต์ ฟอนเทย์น กับนูเรเยฟ จะปรากฏตัว
ในรายการคืนนี้ ยกหูโทรศัพท์ด่วน
(จอห์น กรูเอน ผู้เขียนชีวประวัติ)
คุณสมบัติระดับดารา ถูกแปลงเป็นการแสดงที่อัดแน่น
ผู้ชมก็บ้าคลั่ง พวกเขาบ้าคลั่งไปเลย
ฉันคิดว่าเรารู้ดีว่ามันคือช่วงเวลาทองคำ
ฉันหมายถึง นักฟุตบอลมีเวลาแบบนี้เสมอ
เสียงตะโกน กรีดร้อง มันเหลือเชื่อ
มันยิ่งใหญ่กว่า
ทุกสิ่งที่เราคุ้นเคยมาก่อน
เรามาดูรูดอล์ฟ นูเรเยฟ กับฟอนเทย์น
บางครั้งฉันพยายามส่งจดหมายถึงเขา
แต่รูดอล์ฟได้รับจดหมาย กองแล้วกองเล่าจากทั่วโลก
(ห้องจดหมาย รอยัลโอเปร่าเฮาส์)
พวกเขายัดมันลงกระสอบ แล้วโยนทิ้งไป
เพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่จะอ่านจนครบ
ฉันเชื่อว่าจดหมายของฉัน อยู่ในกระสอบพวกนั้น
(นูเรเยฟ ก้าวกระโดดสู่อิสรภาพของผม)
วิเศษมาก แต่บ้าไปหน่อย
มันเหมือนกระแสคลั่งบีเทิลส์
แต่เป็นกระแสคลั่งบัลเลต์
- คุณรู้จักเดอะบีเทิลส์ไหม - ครับ ผมรู้จักเดอะบีเทิลส์
คุณคิดยังไงกับพวกเขา
พวกเขาเป็นคนที่น่าสนใจ พวกเขาร้องเพลงได้ดี
คุณจะต้องการอะไรอีก
("แต่ฉันไม่อยากอยู่ท่ามกลางคนบ้า" อลิสพูด)
("โอ้ มันช่วยไม่ได้หรอก" เจ้าแมวตอบ)
("ทุกคนบ้ากันทั้งนั้น ฉันก็บ้า เธอก็บ้า")
("เจ้ารู้ได้ยังไงว่าฉันบ้า" อลิสถาม)
("เธอบ้าแน่ๆ" เจ้าแมวตอบ "ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มาที่นี่")
(อลิสอินวอนเดอร์แลนด์ ลิวอิส แคร์รอลล์)
(เดม ชาน ฟิลลิปส์ พูดในฐานะเพื่อน)
ฉันไปงานเลี้ยงมื้อค่ำที่ฉลาดเหลือเชื่อ ที่เบลเกรเวีย
ทุกคนไปที่นั่นเพื่อพบกับนูเรเยฟ
ที่กำลังแสดงอยู่ และเขาจะมาหลังจบการแสดง
เรานั่งอยู่ตรงนั้นน่าจะ 14 คน
ทุกคนแต่งตัวดีมาก ทุกอย่างเป็นทางการมาก
ประตูถูกกระชากเปิดราวห้าทุ่ม นูเรเยฟมาถึง
ทุกคนในห้องเปลี่ยนไป ทุกคนร้อง "พระเจ้า เขามาแล้ว"
มีบางคนพูดว่า "เอาเครื่องดื่มให้เขาสิ"
และเขาทำสิ่งที่นักเต้นผู้ยิ่งใหญ่ทำ
รู้ไหม แค่อิริยาบถธรรมดาๆ ก็ดูแสนวิเศษแล้ว
เขาแค่หมุนตัวไปหยิบขวดบรั่นดีเชอร์รี่
แล้วยกขวดขึ้น เขาดื่มเข้าไปเยอะมาก
ตอนนั้นห้องค่อนข้างเงียบ
แล้วเขาก็เหมือนลอยตัวขึ้นมาบนโต๊ะ
ซึ่งถูกจัดวางด้วยเครื่องแก้ว และเครื่องเงินอย่างสวยงาม
เขาเดินบนโต๊ะไปหาเจ้าภาพหญิง
ในยุคนั้นผู้หญิงทุกคน ทำผมมาอย่างประณีตมาก
อาจมีเครื่องประดับผมถึงสี่ชิ้นอยู่ข้างบน ทั้งชิ้นเล็กชิ้นใหญ่
และเขายื่นมือออกไป
แล้วกระตุกผมส่วนบนสุด ของแขกคนหนึ่งออกมา
และเธอปลาบปลื้ม
แทนที่จะฉุนเฉียว เธอกลับพูดว่า "ช่างวิเศษจริงๆ"
ฉันไม่เคยเห็นใครได้รับการต้อนรับแบบนี้
ผมพูดภาษารัสเซียแย่มาก
ภาษาอังกฤษแย่มาก ภาษาฝรั่งเศสแย่มาก ภาษาอิตาลีแย่มาก
และภาษาของผมเองด้วย
ผมเกือบลืมหมดแล้ว ภาษาตาร์ตาร์
เราคุยเรื่องอารมณ์ร้อนของคุณดีกว่า
โอเค
ผมได้ยินมาตลอดว่า คุณเจ้าอารมณ์และขี้หงุดหงิด
เหมือนศิลปินทุกคน ผมก็เป็น
ผมสงสัยว่าถ้าอยู่ดีๆ คุณโมโหผม ตอนเรากำลังคุยกัน
ผมไม่อยู่ดีๆ ก็โมโหหรอก ผมไม่อยู่ดีๆ ก็โมโห
แต่ถ้าคุณดื้อด้านจะถามแต่คำถามโง่ๆ
แล้ววนกลับมาใหม่
ถามซ้ำในรูปแบบอื่น เซ้าซี้
รู้ไหม คุณจะได้ไฟเหลือง
แล้วตามมาด้วยไฟแดง
(บันทึกความทรงจำ)
"ผมไม่คิดว่าเราครอบครัวนูเรเยฟ
เป็นคนรัสเซียตามนิยามเป๊ะๆ
เราเป็นคนตาร์ตาร์
เป็นเวลา 200 ปีแล้ว
ตั้งแต่เผ่าพันธุ์ที่ทรงพลังและสูงส่ง ของนักรบบัชคีร์
ผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้ เป็นเวลาเจ็ดศตวรรษ
สุดท้ายถูกบังคับให้สวามิภักดิ์ต่อรัสเซีย
พ่ายแพ้ที่ยูรัลสเตปส์
บัชคีร์ไม่สิ้นความเกรี้ยวกราดหรือยอมแพ้
ซึ่งเคยสร้างความหวาดกลัวในยุคกลาง
ตั้งแต่เอเชียไปถึงแม่น้ำเนวา
ผมนิยามไม่ได้ว่าการเป็นคนตาร์ตาร์ และไม่ใช่คนรัสเซียเป็นยังไง
แต่ผมเห็นความแตกต่างในเลือดเนื้อของผม
เลือดตาร์ตาร์ของเราไหลเร็วกว่า
มันพร้อมจะเดือดเสมอ
และมันดูเหมือนพวกเรา จะเฉื่อยชากว่าคนรัสเซีย
มีความรู้สึกมากกว่า
เราคือส่วนผสมที่น่าแปลก ของความอ่อนโยนกับความโหดเหี้ยม
(เท็ด ช่างไม้ผู้เชี่ยวชาญ อิงลิชเนชันแนลโอเปร่า)
เขามุ่งมั่นมากๆ ในสิ่งที่ทำ และวิธีการทำ
ตำหนิตัวเองด้วย
ถ้าเขาทำอะไรไม่ถูก
เขาจะร้อง "ไอ้บ้า" แล้วเตะ
หลายปีที่ผ่านมา มีคนดูแลเขาบนเวทีหลายคน
เขาเคยเตะ ต่อย ตบพวกนั้น
ผมเห็นเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้น
ระบายอารมณ์ใส่พวกเขา
แต่ทั้งหมดนั้นขึ้นอยู่กับ การแสดงของเขาจริงๆ
(สารบรรณเสียง: เบตตี้ โอลีแพนต์)
(ผู้ร่วมก่อตั้งโรงเรียนเนชันแนลบัลเลต์)
ฉันมีลูกชายตัวน้อย ที่ได้มีส่วนร่วมในการแสดง
เขาเดินมาหาฉัน และเขาตื่นเต้นมาก
เขาเล่าว่า "คุณนูเรเยฟพูดกับผมบนเวที"
เท้าหน้า
ฉันพูดว่า "วิเศษไปเลย เขานิสัยดีไหม"
เขาตอบว่า "เขาไล่ให้ผมไปให้พ้น"
ฉันเลยหัวเราะแล้วตบหลังเขา และแสดงความยินดีกับเขา
ที่คุณนูเรเยฟคุยกับเขา
คุณเต้นแบบ...
(เฮเทอร์ วัตส์ นักเต้นหลัก นิวยอร์กซิตีบัลเลต์)
พวกเขาสูงส่ง อยู่ในสังคมชั้นสูง ฟอนเทย์นกับนูเรเยฟ
แต่แล้วพวกเขาก็ถูกจับที่ซานฟรานซิสโก
มันเหมือนโลกหยุดหมุน
คุณถูกตั้งข้อหาว่าไปยังสถานที่
ที่มีการใช้ยาเสพติด
- ผมไม่รู้เรื่องเลย - และทำลายความสงบ
- ไม่ ผมไม่ได้ทำ - นั่นคือข้อกล่าวหา
มันเหมือน...
มันเรียกว่าอะไรนะ ตอนที่จับพวกเมาแล้วขับ
จะมีรูปซึ่งปกติแล้ว คนจะดูเหมือน...
กำลังเมาค้าง สภาพเละเทะ
ถือป้ายอะไรอยู่ แต่รูปที่เห็นกลับเป็น...
พวกเขานั่งอยู่ตรงนั้น ฉันคิดว่าเธอใส่เสื้อคลุมขนสัตว์
พวกเขาช่างน่าประทับใจ
หมายเลข 3191
(เดวิด เชส นักเต้น)
รูดอล์ฟทำหน้าเหมือนดูถูกคนอื่น
แต่ใบหน้าเขาท้าทายเหมือนกับ "อยากมองผมเหรอ"
โอเค รูดอล์ฟ
- "เชิญเลย" - เซ็นตรงนี้
"ผมคือนูเรเยฟ แต่คุณไม่ใช่"
คืนนี้เราจะได้ดูคุณไหม คุณฟอนเทย์น
แน่นอน
แล้วคุณล่ะ รูดี้ เราจะได้ดูคุณบนเวทีคืนนี้ไหม
มันก็แค่งาน
ไปเลย คนขับ
(เต้นรำสามคน)
(จอห์น กรูเอน ผู้เขียนชีวประวัติ)
มันคือเวลาชวนหัวหมุน ของรูดอล์ฟกับเอริก
มันช่วยไม่ได้ที่คุณจะตกหลุมรักพวกเขา
ผมตกหลุมรักพวกเขาทั้งคู่
(เดม อองตวนเน็ต ซิบลีย์)
เราไม่ทำอย่างนั้นกับรูดอล์ฟ
เราไม่ตกหลุมรักรูดอล์ฟ
เรารักเขาไปเลย
แต่กับเอริก บรูห์น คุณแทบพูดไม่ได้
ทั้งคู่เป็นตัวอย่างที่สมบูรณ์ของ ความเป็นลูกผู้ชายที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง
(วีวี ฟลินดต์ คู่เต้นรำ)
ฉันไม่เคยคุยเรื่องส่วนตัวกับรูดอล์ฟ
แต่สิ่งที่คุณมองเห็นคือมีนักเต้นสองคน
ที่ทดสอบกันและกันอยู่
(ภาพยนตร์ของเดอะรอยัลบัลเลต์ โรเมโอแอนด์จูเลียต)
(เดวิด เชส นักเต้น)
ผมคงไม่แปลกใจ ถ้าเขากับมาร์โกต์เป็นคู่รักกัน
ผมจะไม่แปลกใจเลย แต่ผมสงสัยว่า...
พระเจ้า มันมีสายสัมพันธ์ ที่ซับซ้อนไม่ธรรมดา
ความรู้สึกที่บริสุทธิ์ ของจิตไร้สำนึก
เกี่ยวกับผู้หญิง แม่
ความเป็นแม่ เทพธิดา
ผมคิดว่ามันอาจเป็นสิ่งที่ซับซ้อนหลายชั้น
ซึ่งลึกซึ้งและซับซ้อนมาก ที่นำทั้งสองคนมาอยู่ด้วยกัน
นอกจากความยอดเยี่ยมของการเต้นรำ
และการสื่อสารที่บริสุทธิ์
แต่พระเจ้า เวลาที่พวกเขาเต้นรำ
ผมคิดว่ามันคือความนับถือ เป็นความรักอย่างลึกซึ้ง
ที่เขามีให้เธอ และความเคารพ
และอาจผสมกับสิ่งที่ไม่มีใครรู้ว่าอะไร
และฉากนั้น ฉากที่ระเบียง
ผมจำได้ว่าเขาทำท่าดัดแปลง
และระเบิดตัวพุ่งขึ้นจากพื้น
หลังจบการเต้นโต้ตอบในฉากนั้น
ผมขนลุกเสมอเมื่อคิดถึงมัน
(เฮเทอร์ วัตส์ นักเต้นหลัก นิวยอร์กซิตีบัลเลต์)
ฉันจำได้ว่าไปดูโรเมโอแอนด์จูเลียต
และความยิ่งใหญ่ในการแสดงเหล่านั้น
ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนั้น คือพวกเขาจะทำได้
มันเหมือนกับแฟรงก์ ซินาตรา เอลวิส เพรสลีย์
ฟอนเทย์นกับนูเรเยฟ
พวกเขาคือโรเมโอและจูเลียต นั่นคือสิ่งที่คุณเห็น
(นูเรเยฟ เขาไม่เคยสวมนาฬิกา)
(แต่เขาไม่เคยลืมโทรหาแม่)
นูเรเยฟไม่วิจารณ์ สหภาพโซเวียตอย่างเปิดเผย
เพราะสมาชิกในครอบครัวเขา ยังอาศัยอยู่ที่นั่น
และพวกเขาอาจได้รับผลร้ายจากมัน
ตอนคีรอฟบัลเลต์ มาเยือนและแสดงที่ลอนดอน
พวกเขาแจกเหรียญตรารัสเซีย เป็นของขวัญจากทางคณะ
ผมสะสมเอาไว้นานหลายปี จึงมีอยู่จำนวนมาก
มีคืนหนึ่งที่นูเรเยฟมาแสดง
ผมติดเหรียญตราบางอัน และเขาก็คลั่ง
เขาดึงมันออกทั้งหมด ขว้างลงบนพื้นแล้วกระทืบมัน
แล้วบอกผมว่า "อย่าติดพวกมันมาที่นี่"
มันเป็นเพราะแม่ของเขา เขาไปหาแม่ที่รัสเซียไม่ได้
แล้วผมกล้าดียังไง ถึงติดเหรียญตรารัสเซียพวกนี้
เขาต้องหัวเสียมากๆ
ที่เขาไม่สามารถแสดง ความรู้สึกที่แท้จริงออกมาได้
(อีวาน มาวด์สลีย์)
หนึ่งในแง่ที่ตรงที่สุด
ที่บัลเลต์กับการเมืองเกี่ยวข้องกัน ในประวัติศาสตร์การเมืองรัสเซีย
คือการฉายสวอนเลกทางโทรทัศน์ เพื่อคั่นเวลา
ในตอนที่เกิดวิกฤตทางการเมือง
อย่างน้อยก็ในยุคเบรจเนฟ สิ่งที่พวกเขาทำคือฉายสวอนเลก
ผมคิดว่าเหตุผลของมันคือ
หนึ่ง มันเป็นเรื่องคลาสสิกที่ยอดเยี่ยม ผลงานของไชคอฟสกี
สอง มันไพเราะมาก
และซี มันเกี่ยวกับสังคม รู้ไหม มันคือฝูงหงส์
พวกมันจับกลุ่มเต้นกันสี่ตัว ทุกตัวอยู่ในรูปขบวน
พวกเขาทำสิ่งที่จำเป็นต้องทำ
ไม่ใช่อุบัติเหตุ มันคือวิธีทำงานของพวกเขา
และคืนนี้มาเรีย ทอลล์ชีฟกับเอริก บรูห์น
ในการเต้นรำคู่อันสง่างาม จากดอน กิโฮเต้
รูดอล์ฟเป็นตัวของตัวเอง
ทำสิ่งที่เป็นธรรมชาติของเขา
เขาเริ่มช่วงชิงอำนาจและความสนใจ
ที่ก่อนหน้านั้นมอบให้เอริก บรูห์น
และผู้ที่จะเต้นรำกับมาเรีย ทอลล์ชีฟ นักบัลเลต์หญิงชั้นนำของโลก
คือรูดอล์ฟ นูเรเยฟ
ความจริง เอริกเริ่มถูกกลบรัศมี
โดยนักเต้นหนุ่มผู้เร่าร้อน อย่างแท้จริงคนนี้แล้ว
(วันอังคารที่ห้า มกราคม คุณรูดอล์ฟ นูเรเยฟ จะแสดงแทนคุณเอริก บรูห์น)
(ดาวฤกษ์สองดวงโคจรรอบเดียวกันไม่ได้)
(เฮนรีที่สี่ บทที่หนึ่ง วิลเลียม เชกสเปียร์)
(ปิแอร์ ลาคอตต์ นักเต้น)
พวกเขาทะเลาะกันตลอดเวลา
คืนหนึ่งผมได้รับเชิญ ให้ไปทานมื้อค่ำกับพวกเขาทั้งคู่
และพวกเขาเริ่มทะเลาะกันรุนแรง จนผมลุกขึ้นแล้วพูดว่า
"ราตรีสวัสดิ์ ผมไม่อยากเป็นผู้ชม การทะเลาะของพวกคุณ
เชิญคุณมีปัญหากันได้เลย"
(สารบรรณเสียง: เอริก บรูห์น)
เราอาจเหมือนดาวหางสองดวง ที่อยู่บนเส้นทางของตัวเองแล้วชนกัน
และมีการระเบิด
และในการระเบิดนั้น มีการพบกัน
เราถูกกำหนดไว้ให้ชนกัน
- ใช่ - การชนกันนั้นเกิดขึ้น
เมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว ก็ย้อนกลับไม่ได้ตลอดไป
ยกเว้นความทรงจำ ถ้าคุณตัดสินใจว่าจะคิดถึงมัน
- จดจำมันใช่ไหม - ใช่ จดจำมัน
(กีแลน เทสมาร์ คู่เต้นรำ)
วันหนึ่งเขาเคยบอกฉันว่าคุณต้องเลือก
ระหว่างการใช้พลังของคุณ เพื่อรักมนุษย์หนึ่งคน
หรือเพื่อรักงานศิลปะของคุณ
คุณต้องเลือก คุณทำทั้งสองอย่างไม่ได้
เขาบอกว่า "ใช่ คุณต้องอุทิศตน ให้อะไรสักอย่าง
หรือใครสักคนที่ทำให้ชีวิตคุณสมบูรณ์ และคุณกลายเป็นของเขา
และเป็นของเขาทางจิตใจ ทุกอย่างที่คุณทำพุ่งไปหาเขาคนนั้น
ถ้าคุณอุทิศตัวให้งานศิลปะ ไม่มีใครแทนที่ศิลปะได้
มันเป็นไปไม่ได้
พวกเขาสามารถอยู่กับคุณ เท่าที่พวกเขาจะทนไหว
แต่ถ้าคุณเสียพวกเขาไป คุณเสียไปก็ไม่สำคัญ
อย่างที่เราพูดในภาษาฝรั่งเศส "เซสอันซาเซร์โดส" เขาเลือกศิลปะ
คุณรู้สึกว่าที่ไหนเป็นที่ของคุณบ้างไหม
- การเต้นรำ - แค่การเต้นรำเหรอ
- ไม่ใช่สัญชาติ ไม่ใช่ประเทศชาติ - ไม่ใช่
คุณอยู่เพื่อมันเพียงเท่านั้น
(ความปิติที่รุนแรงมีจุดจบที่รุนแรง)
(และจะตายลงในจุดสูงสุด เหมือนไฟกับดินปืน)
(เมื่อจุมพิตกันก็พลันสิ้นสูญ)
(โรเมโอแอนด์จูเลียต วิลเลียม เชกสเปียร์)
(สามีมาร์โกต์ถูกยิง เธอทราบข่าวในงานเทศกาล)
(ความขัดแย้งทางการเมืองในปานามา)
ระหว่างการพยายามสังหารติโต้ เธออยู่กับรูดอล์ฟ
และเธอรอฟังข่าวจากติโต้
เพราะเธอกำลังคิดเรื่องการหย่า
เธอจะไม่ทนกับการนอกใจของเขา วิธีที่เขาปฏิบัติต่อเธอ
(สามีของมาร์โกต์ ฟอนเทย์น หักหลังเธอเพื่อผู้หญิงคนนี้)
แต่แม่ของเธอเข้ามาบอกว่า "ลูกต้องไปหาเขา
ประชาชนจะว่ายังไง" และมันคือ สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตมาร์โกต์
ประชาชนจะว่ายังไง
เธอเลยขึ้นเครื่องบินไปหาเขา พอเธอเห็นเขา
เธอหวาดกลัวอย่างยิ่งและเปลี่ยนใจ
ความคิดในหัวเธอเปลี่ยนไป
นั่นคือตอนที่รูดอล์ฟเสียเธอไป
เพราะเธอจะไม่ยอมเสียติโต้ไป นับแต่นั้นเป็นต้นมา
(ปี 1974 ดาราจากคีรอฟบัลเลต์ มีฮาอิล แบริชนิคอฟ)
(หลบหนีไปฝั่งตะวันตก ขณะที่ออกเดินสายในแคนาดา)
(เรื่องร้ายคู่)
รูดอล์ฟกับมาร์โกต์ ได้ชัยชนะในการเต้นรำไปแล้ว
แล้วมิชาก็เหยียบไหล่พวกเขา และทำมันอีกครั้ง
เราเลยเจอเรื่องร้ายคู่ นั่นคือรัสเซียกับสงครามเย็น
ฉันเต้นรำกับมิชาที่ทำเนียบขาวในปี 1978
และมันถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์
แพทริเซีย แม็กไบรด์ รูดอล์ฟ กับฉัน และมิชาเต้นรำกับเราทั้งสามคน
พอคุณดูอเมริกา คุณจะบอกว่า
"ดูนั่น มีคนรัสเซียกำลังเต้นบาลองชีน
ส่วนรัสเซียอีกคนเต้นสตราวินสกี
ส่วนรัสเซียอีกคนอยู่ที่ทำเนียบขาว กับนักบัลเลต์หญิงอเมริกันสองคน
เยี่ยมไปเลย รัสเซีย"
รู้ไหม มันเป็นเรื่องซับซ้อนจริงๆ
และทุกอย่างที่รูดอล์ฟทำในระดับโลก มันซับซ้อนสำหรับคนรัสเซีย
นี่ไม่ใช่คำถามการเมือง ซึ่งผมจะไม่ถามคุณ แต่...
คุณคิดถึงรัสเซียบ้างไหม
ผมหมายถึงตัวประเทศ
คนรัสเซียมักพูดถึง ความรักยิ่งใหญ่ต่อแผ่นดิน
ภูเขาและทุ่งกว้างของรัสเซีย
ผมยังไม่ได้คิดถึงบ้าน ตอนนี้ยังไม่คิด
ผมว่าคงจะเป็นทีหลัง เพื่อให้ผมเพลิดเพลินตอนเลิกเต้น
สิบหกปีที่เขาพยายามและล้มเหลว ในการขออนุญาต
ให้แม่กับพี่สาวของเขาออกจากรัสเซีย
ปี 1975 สหภาพโซเวียต ลงนามในปฏิญญาเฮลซิงกิ
และมีการถกเถียงกันครั้งใหญ่ เรื่องสิทธิมนุษยชน
ในตอนนั้นเป็นไปได้ว่านูเรเยฟอาจคิดว่า
มันจะช่วยให้เกิดการเดินทางมากขึ้น
แต่มันเกิดขึ้นในปีหลังจาก
โซลเซนิตซินถูกบังคับให้ออกจากประเทศ
และหนึ่งปีหลังจากที่แบริชนิคอฟ ข้ามมายังฝั่งตะวันตก
มันเป็นช่วงเวลาที่สับสนมาก
จนถึงวันนี้ นูเรเยฟพูดถึงปัญหาของเขา
กับผู้มีอำนาจของโซเวียต ต่อสาธารณชนน้อยมาก
แม่ผมไปสำนักงานที่อูฟา พวกเขาพยายามพูดว่า
"คุณอยากไปตะวันตกทำไม
คุณแก่เกินไป คุณเหนื่อย คุณป่วย"
พวกเขาพยายามบังคับให้เธอ เซ็นเอกสารบางอย่าง
ว่าเธอไม่อยากออกมาเอง
ผมขอเรียกร้องให้คุณ
ช่วยเหลือผม
(เจเน็ต ผอ. ฝ่ายศิลป์ มาร์ทา แกรแฮมแดนซ์คอมพานี)
บรรยากาศในนิวยอร์กเกิดขึ้นมาจาก การได้รับเสรีภาพในยุคปี 60
ในทุกแง่มุม ในห้องสมุดผู้หญิง
ในการเมืองทางเพศ ในบทกวี
และทุกอย่างเกี่ยวกับวัฒนธรรม ถูกตั้งคำถามและเปลี่ยนแปลง
และมันก่อเกิดโมเมนตัมของยุค 70
และความเป็นไปได้ ขอบเขตความสร้างสรรค์ ความรู้สึกอิสระ
(โรงเรียนสอนเต้นรำร่วมสมัย มาร์ทา แกรแฮม)
คุณอยากทำงานกับมาร์ทา แกรแฮมไหม
แน่นอน ผมหมายถึง... เธอเป็นศิลปินที่ยิ่งใหญ่มากๆ
การได้เธอช่วยขัดเกลามันยอดเยี่ยมมาก
(สารบรรณเสียง: มาร์ทา แกรแฮม)
รูดอล์ฟมาหาฉันหลังเวที แล้วยืนมองฉันเฉยๆ
เราไม่ได้คุยเรื่องอะไรเลย
สุดท้าย ปรากฏว่า
เขาอยากเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ
และเขาอยากได้รับประสบการณ์ ทุกเรื่องอย่างเต็มที่
เขาพูดว่า "ผมไม่สนใจ ว่าผมจะทำให้ตัวเองดูโง่"
(แรนดัลล์ บอร์ไชดต์ ผู้ก่อตั้งโครงการ ที่พักเพื่อศิลปินที่เป็นโรคเอดส์)
ผมจำตอนไปดูการแสดงพวกนั้นได้ และความแปลกใหม่ของมัน
การมีนักเต้นบัลเลต์โซเวียตที่ฝึกซ้อม
อย่างสง่างามและมีจินตนาการ
ในรูปแบบศิลปะที่ติดดิน งดงามเช่นนี้ มันช่างเหลือเชื่อ
ผู้ชมได้รับความตื่นเต้นเต็มเปี่ยม
ตอนที่เราดูภาพยนตร์ที่รูดอล์ฟส่งมาให้
เวลารูดอล์ฟทำอะไรแบบคลาสสิก
อูเดลโซวาพอใจมาก
แต่พอเขาทำอะไรแบบสมัยใหม่
เธอจะพูดว่า "ฉันไม่เคยสอนให้เขาทำ"
(ผู้ที่ยับยั้งความปรารถนาไว้)
(ทำเพราะความปรารถนา อ่อนแอจนถูกยับยั้งไว้ได้)
(วิลเลียม เบลก)
มาพูดลงรายละเอียด ของชีวิตส่วนตัวคุณกันเถอะ
จะดีเหรอ
ครึ่งเดียวพอละกันนะ
มาแมนส์คันทรีเพื่อดูว่าเราทำอะไร เรามีอะไรมอบให้
แมนส์คันทรีเป็นอาคารหลายชั้น พร้อมสิ่งอำนวยความสะดวก
ออกแบบมาเพื่อให้มีอะไรบางอย่าง สำหรับทุกคน
มาที่แมนส์คันทรี และพัฒนาร่างกายของคุณ
หรือสร้างมิตรภาพกับผู้อื่น
มาเยือนสักครั้ง แล้วคุณย้อนจะกลับมาอีก
คุณมีทฤษฎีเรื่องความเป็นส่วนตัวไหม คิดยังไงบ้าง มันสำคัญไหม
มันก็พอมีได้บ้าง แล้วก็หายไป
ผมอยากรู้ว่าคุณโหยหามันหลังการแสดงไหม
มันเยี่ยมไหมที่ได้ปลีกตัวอยู่ห่างจากผู้ชม
ปลีกตัวจากการอยู่ในสังคม จากการมีคนรักเหมือนอยู่บนเวที
บางช่วงผมก็คิด
มันควรมีช่วงเวลาที่คุณต้องพักพื้นร่างกาย
เวลาเต้นรำ มันยากที่จะนอนหลับทันที
ต้องใช้เวลาสี่หรือห้าชั่วโมง เพื่อทำใจให้สงบ
ฉันติดต่อกับคนหนุ่มสาวเป็นประจำ
(จูเลีย กรูน ผู้อำนวยการบริหาร มูลนิธิเคท แฮริง)
และบ่อยครั้งที่ผู้คนพูดว่า "ฉันอยากมีชีวิตในทศวรรษที่ 80
มันเป็นช่วงเวลาที่น่าทึ่งที่สุดและ..."
และแน่นอน ใช่ บางทีมันก็ใช่
แต่อย่าลืมว่าตอนนั้นเกิดอะไรอีกบ้าง
ในปี 1982
อยู่ดีๆ เราก็ได้ยินว่า เด็กผู้ชายตาย ตายไปเฉยๆ
(เฮเทอร์ วัตส์ นักเต้นและนักรณรงค์เรื่องเอดส์)
เกิดความกลัวขึ้น
งานเลี้ยงหยุด ความสนุกหยุด
เราเริ่มฝังศพเพื่อนของเรา
มันเหมือนสงคราม
มีแต่ชายหนุ่มที่ถูกส่งไปรบ และมีแต่พวกเขาที่ตาย
พวกเขาเป็นเด็กเสิร์ฟในงานกาล่า หรืออาจเป็นนักแสดง หรือนักเต้น
ที่มาเพื่อเป็นศิลปิน พวกเขาทำงานจัดอาหารหรูหรา
แล้วพวกเขาก็เริ่มใส่ถุงมือ
คนรวยทุกคนคิดว่า พวกเขาจะป่วยเพราะชาวเกย์
เจ้าหญิงแห่งเวลส์ ไม่ทรงหวาดวิตกแม้แต่น้อย
ในการเสด็จเยือนโรงพยาบาลมิดเดิลเซ็กซ์ และหอผู้ป่วยโรคเอดส์
มีการคาดเดาว่า จะทรงสวมถุงพระหัตถ์หรือไม่
เวลาจับมือกับเจ้าหน้าที่และคนไข้
ถ้าอยากออกเที่ยวทั้งคืน ให้ไปโคนีย์ไอแลนด์อะไรอย่างนั้น
คุณจะบอกตัวเองว่ายังไง
ถ้าคุณมีความปรารถนาแรงกล้าพอ คุณจะไป
คุณสนุกให้เต็มที่และมันอาจ มีประโยชน์ต่อการแสดงด้วย
ฉากโรงอาบน้ำที่ช่วยแพร่โรคเอดส์
พวกเขาไม่ได้ขอให้แพร่ไวรัส ที่พวกเขาไม่รู้จัก
มันมีการปฏิวัติทางเพศ
ผู้หญิงเป็นอิสระ ผู้ชายเป็นอิสระ
ชายกับชายเป็นอิสระ มีบรรยากาศของอิสรภาพ
และด้วยอิสรภาพนั้น ไวรัสร้าย ก็แพร่กระจายโดยที่เราไม่รู้
(เดวิด เชส นักเต้น)
ประธานาธิบดีที่รักของเรา โรนัลด์ เรแกน
ใช้เวลาแปดปีก่อนที่จะพูดถึงคำนั้น
ถ้าเรามีอารยชน มีผู้ใหญ่ในทำเนียบขาว
โรคนี้คงถูกแก้ปัญหาอย่างเด็ดขาดไปแล้ว
(เพิกเฉย = กลัว เงียบ = ตาย)
(ต่อสู้กับเอดส์ ลงมือทำ)
ขณะที่เสด็จเข้าไป เจ้าหน้าที่ก็ดีใจ
เห็นได้ชัดว่าทรงไม่สวมถุงพระหัตถ์
และทรงจับมือ กับคนไข้ทั้งสิบคนในหอผู้ป่วย
เจ้าหญิงไดอาน่า เมื่อทรงทำเช่นนั้น มันทำให้ทุกคนละอาย
พวกบ้าฝ่ายขวาทั้งหลาย
ที่บอกว่าเอดส์คือการลงโทษของพระเจ้า
(เจเน็ต ผอ. ฝ่ายศิลป์ มาร์ทา แกรแฮมแดนซ์คอมพานี)
การสืบทอดการเต้น ไหลอยู่ในร่างกายของนักเต้น
แต่ละยุคซึ่งสืบทอดต่อกันมา
แต่เมื่อคนยุคหนึ่งถูกกวาดล้าง มันทำให้คุณถดถอย
เราสูญเสียคนรุ่นหนึ่งไป
รุ่นของผู้โยกย้ายส่ายสะบัด ที่มีความสร้างสรรค์อันเยี่ยมยอด
มันน่าเศร้ามากๆ
ปีที่แล้ว ชาวอเมริกันบนท้องถนน ต่างรู้สึกตื่นเต้น
กับผู้นำประเทศ ที่พวกเขาไม่ไว้ใจอย่างยิ่งในอดีต
ปี 1985 กอร์บาชอฟเข้ามา เพราะเขาจะทำให้ระบบทำงานได้ดีขึ้น
เราคิดว่ามันคือการปรับโครงสร้าง
(กอร์บาชอฟรับเลือกเป็นผู้นำคนใหม่)
ผมคิดเสมอว่ากอร์บาชอฟ...
คือพรอันยิ่งใหญ่ที่มาจากสวรรค์
เขาเป็นยอดนักประชาสัมพันธ์ ที่เขากระโดดลงจากรถ มันเหลือเชื่อ
รัสเซียฝันมาตลอดถึงผู้นำที่รู้แจ้ง
เพื่อลงมาชี้ทางให้พวกเขา
(เด็กฉลาดเครมลินขึ้นกุมอำนาจ)
- ผู้กอบกู้ - พระเยซูเจ้ากลับมาอีกครั้ง
คุณมีครอบครัวในสหภาพโซเวียตไหม แล้วพวกเขารู้สึกยังไง
พวกเขาได้รับอิสรภาพตามขั้นตอนไหม
มันเหมือนของขวัญ ที่คุณไม่กล้าแกะเร็วเกินไป
(วีวี ฟลินดต์ คู่เต้นรำและภรรยา ของนักคิดท่าเต้นเฟลมมิง ฟลินดต์)
ฉันไม่อยู่ แต่เฟลมมิงเจอเขา
ในโรงแรมที่ทุกคนพักตอนนั้น
เขาทานอาหารเช้าอยู่แล้วมีใครบางคน ลงมาแล้วสัมผัสเขา
แล้วหัวเราะ มันเป็นการหัวเราะฝืดๆ
อย่างที่เอริกทำ ตอนสูบบุหรี่และดื่มวิสกี้มากไป
แล้วเฟลมมิงก็หันกลับไปแล้วพูดว่า "เอริก เสียงคุณเป็นอะไร"
เขาตอบว่า "มันยังเช้าอยู่"
แต่ฉันคิดว่ามันคือสาเหตุที่เขาตาย มันคือมะเร็ง
ผมรู้ว่ารูดอล์ฟอยู่ที่เตียงเอริกตอนเขาตาย
ใช่ พวกเขาสนิทกันจนถึงช่วงเวลาสุดท้าย
พวกเขารักกันมาก
การได้รู้จักพวกเขา
คือการได้รู้จัก นักเต้นที่ยิ่งใหญ่ของโลกสองคน
สำหรับการสรรเสริญและระลึกถึง ฉันมีสุนทรพจน์ของเขา
เขาใช้คำพูดของเชกสเปียร์ จากเรื่องแฮมเลต
"ฝันดี เจ้าชายแห่งเดนมาร์ก"
ฉันเขียนจดหมายถึงเขาหนึ่งฉบับ
"หมอบอกฉันว่าแม่ของคุณ
อาจมีชีวิตอยู่ได้อีกครึ่งปี ไม่นานกว่านั้น"
ถ้าคุณอยากมีความสัมพันธ์ที่ดี กับฝ่ายตะวันตก
ถ้าคุณอยากทำข้อตกลงขีปนาวุธ
คุณต้องแสดงหลักฐาน เกี่ยวกับความเป็นประชาธิปไตย
คุณต้องแสดงให้เห็นว่าคุณทำอะไร
คุณต้องอนุญาตให้ผู้คนเดินทางเข้าออกได้
(ปิแอร์ ลาคอตต์ นักเต้น)
เขาโทรหาผม เขาบอกว่า "พวกเขายอมให้ผมกลับรัสเซียไปหาแม่"
ผมตอบว่า "วิเศษเลย" เขาตอบว่า "ใช่ มันคือปาฏิหาริย์"
ผมบอกว่า "กลับไปแล้วก็อย่าพูด อย่าสร้างปัญหา ระวังตัวให้ดี"
ไม่มีการต้อนรับรูดอล์ฟ นูเรเยฟเป็นพิเศษ
เขาเข้าแถวของผู้โดยสารทั่วไป เพื่อการตรวจค้น
รูดอล์ฟเชิญฉันไปมอสโก เพื่อจะได้พบกันที่สนามบิน
ฉันเลยได้เจอเขาเป็นครั้งแรกในรอบ 28 ปี
นูเรเยฟเกือบคุมสติไม่อยู่ ที่ได้กลับมาสู่บ้านเกิด
ผมดีใจที่ได้มา ผมดีใจที่จะได้เจอแม่
- เธอเป็นยังไงบ้าง - และพี่สาว
เธอไม่ค่อยสบาย ผมคงพูดได้แค่นี้
คุณแปลกใจไหมที่ได้วีซ่ากลับมา หลังจากผ่านไปหลายปี
ไม่เชิง ผมคิดว่าสุดท้ายแล้ว จิตวิญญาณของมนุษย์จะชนะ
เขามีเวลาแค่สามวัน
แต่ต้องเดินทาง 800 ไมล์ ไปยังเมืองที่ครอบครัวเขาอาศัยอยู่
รูดอล์ฟบอกฉันว่าแม่จำเขาไม่ได้
แต่ไม่จริงเลยเพราะวันต่อมา อัลเฟียถามเธอว่า
"แม่จำได้ไหม ใครมาบ้านเราเมื่อวาน"
เธอตอบว่า "รูดิก"
เวลามีปัญหา เขาชอบคุยตอนกลางคืน
ตอนตีสาม
ทุกครั้งผมพูดว่า "รูดอล์ฟโทรมา"
"คุณรู้ว่าผมโทรมา หวังว่าผมคงไม่ได้รบกวน
ใช่ เราคุยกันพรุ่งนี้ก็ได้"
ผมตอบว่า "ผมตื่นแล้ว คุณอยากคุยเรื่องอะไร"
วันหนึ่งเขาตอบว่า
"ผมโทรหาคุณเพราะมีคนขอให้ผม เป็นผู้อำนวยการปารีสโอเปร่า"
ผมตอบว่า "วิเศษไปเลย"
(คีลเมนต์ คริสป์ นักวิจารณ์การเต้น)
สิ่งที่เขาทำให้ปารีสโอเปร่า
ซึ่งเกิดมีทัศนคติตกต่ำ รักแต่ความสบาย
เขาจะไม่ยอมให้มีเรื่องไร้สาระอีก ทุกคนต้องทำงาน
เขาจะแสดงให้ทุกคนเห็น ว่าต้องทำอะไรบ้าง
ผลงานของเขา มีพลังที่ทุกคนได้รับมาจากเขา
คุณเดินเล่นสบายๆ ไม่ได้
คุณต้องเต้นจนถุงเท้าหลุด
เพราะนั่นคือสิ่งที่ฝ่ายผลิตต้องการ ตัวนูเรเยฟเอง
จากการทำงานแบบดั้งเดิม มันวิเศษจริงๆ
(ความจริงของความชั่วร้ายทั้งหลายในโลก เป็นจริงกับโรคระบาดด้วย)
(มันช่วยให้มนุษย์ก้าวข้ามตัวเอง)
(อัลเบิร์ต คามิวส์)
ฉันเคยเห็นเขาที่ปารีสโอเปร่า
ยอดนักบัลเลต์อยู่ตรงนั้น
ณ จุดหนึ่ง เธอมีเข็มกลัด
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
มือเธอมีเลือดไหล เพราะเข็มหมุดผลิตมาได้แย่มาก
รูดอล์ฟจับมือเธอแล้วพูดว่า
"ไปล้างมือเดี๋ยวนี้ๆ"
เมื่อสุขภาพของตัวเองมีปัญหา รูดอล์ฟ นูเรเยฟ
พบว่าสภาพของเขาเหมือนอยู่ในสงคราม หวาดกลัว เคร่งขรึม
และมันอาจเป็นความท้าทายอันยิ่งใหญ่ ครั้งสุดท้ายในชีวิตเขา
ซึ่งค่อนข้างสิ้นหวัง ตั้งแต่ตอนที่เขาล้มป่วย
มันเหมือนเป็นคำสั่งประหารชีวิต ไม่มีทางรักษา
(สารบรรณเสียง: เจมส์ วายเอ็ด ศิลปิน)
เขาอยู่บ้านผม มันเหมือนมีเสือดำอยู่ในบ้าน
คุณไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้ชาย หรือผู้หญิง หรือสัตว์
มันรุนแรงอย่างไม่น่าเชื่อ
หวังว่าจะมีบางส่วน ที่ปรากฏในภาพวาดเหล่านี้
ของขวัญวันเกิดของคุณ
คุณอยากกลับไปแสดงที่สหภาพโซเวียตไหม
- บางทีนะ บางทีอาจเป็นเวลาที่เหมาะ - กับรัสเซียโฉมใหม่
- อยากทำไหม - รัสเซียใหม่เหรอ
บางทีนะ บางทีมันอาจเป็นความคิดที่ดี ที่จะนำเสนอผลงานของผม
ฉันคิดว่ามันเป็นเกียรติต่อคนทั้งโลก
ที่คุณจะได้แสดงความสามารถ บนเวทีโซเวียต
เหมือนมันควรเป็น บทสรุปสุดท้ายที่ดีในชีวิตคุณ
ขอบคุณค่ะ ฉันรู้ว่าคุณต้องไปเต้นบัลเลต์ ฉันควรปล่อยคุณไป
คุณอาจคิดอย่างนั้น ผมอาจคิดอย่างนั้น
แต่พวกเขาอาจไม่คิดอย่างนั้นเลย
แหม การปรับโครงสร้าง ต้องยุติธรรมกันบ้าง
ผมคิดว่าคนเยอรมันตะวันตก ใช้ชีวิตอยู่กับกำแพงนี้ตั้งแต่ปี 1961
ผมคิดว่าถึงเวลาแล้ว ที่จะพังกำแพงเสียที คุณรู้ไหม
(อิสรภาพ กำแพงเบอร์ลินพังทลาย)
(วันที่ 10 พฤศจิกายน 1989)
(ดร.จิลล์ สจวร์ต ผู้เชี่ยวชาญการเมืองอวกาศ)
เขากลับมาที่เดิม กำแพงถูกทุบทิ้ง
เหมือนตอนเขาแสดงในบ้านเกิดครั้งแรก ในรอบเกือบ 30 ปี
เขาต้องสะใจแน่
(รูดี้กลับสหภาพโซเวียต)
"ตอนที่ผมอายุ 11 ปี ผมได้พบผู้หญิงคนหนึ่งเป็นครั้งแรก
ผู้หญิงที่สูงวัยมาก อูเดลโซวา"
อูเดลโซวาอายุ 100 ปีแล้ว
มันเป็นการพบกันที่ซาบซึ้งมาก
และฉันอยู่ตรงนั้น ฉันเห็นมัน
จากตรงนี้มันวิเศษมาก ผมอยากถ่ายรูปจากตรงนี้
ผมเตรียมการแสดงทั้งหมดบนเวทีนี้
ใช่ ผมซ้อมจีเซลล์ ผมซ้อมสวอนเลก
ลา คอร์แซร์, ลอเรนเซีย, ลา กายาเน
ทั้งหมดซ้อมบนเวทีนี้
หลังจากนั้นสามปี เมื่อผมย้ายไปคีรอฟ
ผมเต้นบัลเลต์พวกนั้นได้ทันที
- คุณเตรียมไว้แล้วใช่ไหม - ที่นี่
ทันใดนั้นมีคนวิ่งไปทั่วโรงละคร แล้วตะโกนว่า "นูเรเยฟอยู่ที่ไหน
มาร์โกต์ ฟอนเทย์น ต้องการให้โอนเงินด่วน"
ผมรู้ว่าไม่มีเงินเหลือตรงไหนแล้ว
ไม่ว่าเคยมีเท่าไร ติโต้ใช้จนหมด
จนถึงวันสุดท้ายของเธอ เขาก็จ่ายค่าคลินิกราคาแพงให้
เพื่อให้พวกเขาดูแลเธออย่างดี
(ความโศกเศร้า คือราคาที่เราจ่ายให้ความรัก)
(พระราชินีเอลิซาเบธที่สอง)
เขาไปเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาล
ตอนนั้นเธอกลัวว่าจะถูกตัดขา
ทุกอย่างเลวร้ายมากสำหรับเธอ
และเขาพูดว่า "ไม่ต้องห่วง คุณกระโดดขาเดียวได้"
พวกเขาคุยกันเรื่อง ความเลวร้ายของสิ่งต่างๆ
แต่เขาไม่ยอมเปิดเผยว่าเขาเป็นอะไร
และพวกเขาพูดคุย เพื่อให้กำลังใจกันและกัน
ทั้งคู่ต่างก็หัวใจสลาย
เมื่อได้เห็นสภาพของอีกฝ่าย
เขาหลงทางเมื่อเธอตาย
เขาโทรหาคนอื่นกลางดึก
ถือหูโทรศัพท์ไว้แล้วร้องไห้
ไม่บอกว่าเขาเป็นใครแค่ร้องไห้
และพูดประมาณว่า "โลกนี้จะมีค่าอะไรถ้าไม่มีเธอ"
เขารักเธอมากจริงๆ
พวกเราโชคดีมากที่มีขวบปีที่รุ่งโรจน์
เธอกลายเป็นเพื่อน ที่ยอดเยี่ยมที่สุดสำหรับผม
สำหรับผมเธอ เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว
เป็นทุกอย่างที่ผมมี เธอเท่านั้น
(พิธีขอบคุณสำหรับชีวิตและผลงาน)
(ของเดม มาร์โกต์ ฟอนเทย์น เดอ อาเรียส)
ในกระแสจราจรชั่วโมงเร่งด่วน
รถบรรทุกกำลังพลหุ้มเกราะของเรดอาร์มี วิ่งอยู่บนถนนของกรุงมอสโกเช้าวันนี้
มุ่งหน้าไปยังเครมลิน
พวกเขาเริ่มเคลื่อนพลเวลาสี่นาฬิกา เป็นสัญญาณแรกของการรัฐประหาร
เพื่อปลดมีฮาอิล กอร์บาชอฟ ลงจากอำนาจ
หนึ่งในผู้ร่วมสมคบคิด เขียนไว้ในสมุดบันทึกว่า
"เราช่างโง่จริงๆ เราคิดว่า
เราแค่ฉายสวอนเลก แล้วพวกเขาจะชอบ"
พวกเขาทำสิ่งที่เบรจเนฟเคยทำ
และสิ่งที่ผู้นำพรรคเคยทำในอดีต
ซึ่งยังไม่เพียงพอ
ธันวาคม 1991 ไม่มีสหภาพโซเวียตอีกต่อไป
และเราเข้าสู่ยุคใหม่ของประวัติศาสตร์
ปีต่อมาตอนที่เขาป่วยหนัก
เป็นวันเกิดของเขา วันเกิดครั้งสุดท้าย
(คุณมีชีวิตอยู่ตราบที่ยังเต้นรำ)
(นูเรเยฟ)
ใช่ ต่อไป
ตอนนั้นเขาคือคนที่กำลังจะตาย
ในช่วงหกเดือน เก้าเดือนสุดท้ายของเขา
เขาต้องแสดงหนึ่งในผลงานชิ้นเอก ของบัลเลต์รัสเซีย ลา บายาแดร์
ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นตัวอย่าง ที่ยอดเยี่ยมของบัลเลต์ศตวรรษที่ 19
เป็นผลงานการผลิตที่งดงาม การเต้นรำที่ดีเลิศ
ของคณะนักเต้นหนุ่มสาว
มันเป็นธรรมเนียมของปารีสโอเปร่า
ที่จะให้นักวิจารณ์นั่งแถวหน้าของคอก
ที่อยู่เหนือวงออร์เคสตรา
ซึ่งคุณจะมองเห็นได้อย่างชัดเจน
และสามารถมองเห็น
ว่าในคอกด้านขวามือของเวที
มีบุคคลสำคัญ
นอนอยู่บนเตียง หรือเก้าอี้ยาว หรืออะไรก็ตาม
แล้วผู้คนก็เข้ามา
และใครก็รู้ว่านั่นคือนูเรเยฟ
เมื่อถึงตอนจบ ทุกคนปรบมือ ทุกคนชื่นชอบ
ส่งเสียง "โอ้ลัลลา"
และทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้น
แน่นอนว่าทั้งโรงละครบ้าคลั่ง
ส่งเสียงเชียร์และร้องไห้
บุคคลสำคัญผู้โศกเศร้าสวมหมวก
และพันสิ่งที่คล้ายเสื้อคลุมไว้รอบตัว
ผู้คนยืนขึ้น ตะโกน และส่งเสียงเชียร์
และสิ่งที่สุดแสนพิเศษ ซึ่งเป็นนิสัยของเขาอย่างแท้จริง
เขาเดินแยกจากสองคนมาหาพวกเรา เพียงแค่สองก้าว
แต่เขาชูมือขึ้น
และนั่นคือการคำนับครั้งสุดท้าย ของศิลปินผู้ยิ่งใหญ่คนนี้
ผู้คนที่เขาอุทิศชีวิตให้
ซึ่งเป็นทั้งนักเต้นและผู้ชมของเขา
มันช่าง... ผมหลั่งน้ำตา แน่นอน
ส่งเสียงเชียร์ แต่ร้องไห้ เป็นความรู้สึกโศกเศร้าสิ้นหวัง
แต่เป็นการบอกลาอันแสนงดงาม
นโปเลียนยังทำได้ไม่ดีเท่านี้
ครั้งสุดท้ายที่ฉันเจอเขาคือที่โรงพยาบาล
เราเฝ้าอยู่ที่ข้างเตียงเขาสองสัปดาห์
และเขาตายในตอนกลางคืน
ฉันคอยส่งเขาจนวาระสุดท้าย
(กีแลน เทสมาร์ คู่เต้นรำ)
ฉันคิดว่าเขาเป็นคนที่ดีเลิศ
ฉันไม่นับเรื่องที่รูดอล์ฟไปถ่ายรูป
หรือทำหน้าล้อเลียน มีข่าวอื้อฉาว และทำนิสัยไม่ดีทั้งหลาย
ฉันหมายถึงตัวจริงของเขา คนที่ฉันรู้จัก ตอนที่เขาเริ่มเต้นกับคูเอบาส
ผู้ชายคนที่ฉันเห็นจากไป
พร้อมหลักปรัชญา และการยอมรับความจริงที่โรงพยาบาล
ฉันคิดว่าเขาปกป้องโลกของบัลเลต์
เขารักบัลเลต์เหมือนเด็กรักพระเจ้า
เขา... มันงดงามที่ได้เห็นอย่างนั้น
(เดม อองตวนเน็ต ซิบลีย์ เต้นรำกับนูเรเยฟ)
ฉันคิดว่าเขาไม่เคยหลับ เขาตื่นและออกไปข้างนอกเสมอ
ดังนั้นเขาอาจจะมีชีวิต ที่เติมเต็มและยาวนาน
กว่าที่เราคนไหนจะมีได้ เพราะเขาแทบไม่นอนหลับเลย
เรารักการเต้นรำคู่ เราพัวพันกัน
อยู่ในอ้อมแขนของกันและกันตลอด
มันเป็นสิ่งที่เซ็กซี่ที่สุดที่ฉันเคยทำบนเวที
(วีวี ฟลินดต์ เต้นรำกับนูเรเยฟ)
เขาต่อสู้กับระบบ
เพื่อแสดงศิลปะซึ่งจริงแท้สำหรับเขา
แต่เขาทุ่มเทอย่างแท้จริง
และมั่นใจอย่างแท้จริง ในวิธีการทำงานของเขา
เขาเป็นคนที่แสนพิเศษ
เขาไม่ได้เป็นแค่ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ และนักเต้นผู้ยิ่งใหญ่
แต่เขาเป็นคนที่พิเศษมาก
และฉันภูมิใจมาก ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมัน
แขกคนพิเศษของผมคืนนี้ รูดอล์ฟ นูเรเยฟ กำลังมาพบเรา
(การตรวจพบเอชไอวีหรือโรคเอดส์ สำหรับชาวตะวันตก)
(ไม่ใช่คำสั่งตายอย่างที่เคยเป็น)
(แต่ในอีกหลายส่วนของโลก มันยังคงเป็นเช่นนั้นอยู่)
เขาตรงมาที่สตูดิโอนี้ จากเวทีที่ลินคอล์นเซ็นเตอร์
ซึ่งห่างไปเพียงไม่กี่ช่วงตึก
(การระดมทุนเพื่อโครงการป้องกัน)
(และรักษาผู้คนนับล้านที่ทุกข์ทรมาน ยังไม่เพียงพอแม้แต่น้อย)
(โรคเอดส์ยังไม่หมดไป)
สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ รูดอล์ฟ นูเรเยฟครับ
เราทำอะไรเหรอ ผมไม่รู้จริงๆ
ดื่มน้ำสักแก้วไหม ระหว่างที่เรา...
นั่นมากกว่าที่มิก แจ็กเกอร์ได้อีก ผมไม่เข้าใจ...
(เครดิตการแสดงเต้นรำ)
(สวอนเลก วีเนอร์ สตราตส์โอเปอร์บัลเลต์)
(เลส ซิลฟิเดส รอยัลบัลเลต์)
(ลอเรนเซีย คีรอฟบัลเลต์)
(จอร์จ บาลองชีนส์ อะพอลโล)
(ลา สกาลาบัลเลต์ เดอะสลีปปิงบิวตี้)
(ลา คอร์แซร์ การแข่งขันบัลเลต์มอสโก 1959)
(ลูซิเฟอร์ มาร์ทา แกรแฮมแดนซ์คอมพานี)
(สเครียบินส์ เลอโพมเดอเลกซ์ทาส)
(ลา คอร์แซร์ รอยัลบัลเลต์)
(เดอะสลีปปิงบิวตี้ มาร์ควิสเดอคูเอบาสคอมพานี)
(เทอร์สเดย์สไชลด์ รอยัลบัลเลต์)
(ออเรโอล รอยัลเดนิชบัลเลต์)
(พอล เทย์เลอร์ส บุ๊กออฟบีสต์ส)
(จีเซลล์ รอยัลบัลเลต์)
(เมอร์เรย์ ลิวอิส โมเมนต์)
(ละแพรมีดี้ดังโฟน สมัยใหม่ ดัตช์เนชันแนลบัลเลต์)
(เซอร์เคนเนท แม็กมิลแลนส์ โรเมโอแอนด์จูเลียต)
(แมนเฟรด ซ้อม บัลเลต์เดสโอเพอร์นเฮาส์ ซูริค)
บทบรรยายไทย: BTI Studios ผู้บรรยาย: โพธิ์เงิน รัตนโชติ